ਲਾਈ ਆਪਣੀ ਅੱਗ 'ਚ

Êਪੱਤਰਕਾਰ ,ਡਰਾਈਵਰ ਤੇ ਉਪਗ੍ਰਿਹ ਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਫਰ ਦੇ ਵਿਚ ਚਲੰਤ ਤਿੰਨੇ।
ਉਲੂ, ਉੱਠ ਤੇ ਭੱਸਰਾ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਮੀਂਹ ਮੰਗਦੇ ਮੂਲ ਨਾ ਜੰਤ ਤਿੰਨੇ।
ਲਾਉਣ ਪੈਸੇ ਦੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਤਾਰੀਆਂ ਜੀ ਫਿਲਮੀ ਹੀਰੋ, ਵਜ਼ੀਰ ਤੇ ਸੰਤ ਤਿੰਨੇ।
ਲਾਈ ਆਪਣੀ ਅੱਗ 'ਚ ਆਪ ਸੜ ਗਏ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ, ਰਾਜੀਵ ,ਬੇਅੰਤ ਤਿੰਨੇ

Converted

ਗ਼ਜ਼ਲ
ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਜੀਵਨ ਅੰਦਰ ਇਉਂ ਵੀ ਝੱਖਡ਼ ਝੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ਼ਹਿਰ ਵਿਹਾਜਣ ਖਾਤਿਰ ਜਿੱਦਾਂ ਹੱਥੋਂ ਅੰਮਿ੍ਰਤ ਡੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਤੇ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਦੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਅਜਬ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਯਾਰੋ
ਪਿੰਜਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੋਹ ਹੋ ਜਾਂਦੈ ਪੰਛੀ ਉਡਣਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਝੱਖਡ਼ ਬਣ ਕੇ ਜੋ ਗ਼ੈਰਾਂ ਦੇ ਦੀਪ ਬੁਝਾਉਂਦੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ
ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਇਕ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੀਵਾ ਹੋ ਗੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਹਰਤ ਦਾ ਵੀ ਅਜਬ ਨਸ਼ਾ ਹੈ, ਬਡ਼ਾ ਗ਼ਰੂਰ ਹੈ ਕਰਦਾ ਬੰਦਾ
ਜਿਉਂ ਪਾਟਣ ਲਈ ਕੋਈ ਗੁਬਾਰਾ ਫੁਲਦਾ ਫੁਲਦਾ ਫੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਮੰਡੀ ਵਿਚ ਜਿਧਰ ਦੇਖੋ ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਵਿਕਾਊ ਯਾਰੋ!
ਹੁਣ ਤਾਂ ਆਮ ’ਜੀ ਵਸਤੂ ਵਾਂਗੂ ਪਿਆਰ ਵੀ ਮਿਲ ਹੀ ਮੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਿਸ਼ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨੇ ਹੁੰਦੇ ਬਹੁਤਾ ਘੁੱਟਿਆਂ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਜੇਕਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਛੱਡੋ ਤਾਂ ਇਹ ਹੱਥੋਂ ਉੱਡ ਬੁਲਬੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Converted from Satluj to

ਕੋਠੀਆਂ ਵਿਚ ਸਜਾਏ ਨੇ ਬਿਜੜਿਆਂ ਦੇ ਆਹਲਣੇ , ਵਸਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੀ
ਉਜੜੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਖ।

ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਦੇ ਯਾਰ ਮੇਰੇ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਜਾਹ ਜਾਹ, ਨਹੀਂ।

ਗ਼ਜ਼ਲ
ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਦੇ ਯਾਰ ਮੇਰੇ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਜਾਹ ਜਾਹ, ਨਹੀਂ।
ਜਦ ਮਹਿਫਲ 'ਚੋਂ ਤੁਰਨ ਲਗਦਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਆਜਾ ,ਨਹੀਂ।
ਕਿਹੜਾ ਦਿਲ ਦਾ ਜ਼ਖਮ ਅਸਾਡਾ ਜੋ ਤਰੋ ਤਾਜਾ ਨਹੀਂ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਐਨੇ ਗ਼ਮ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ।
ਆਪਣੀ ਹਉਮੈਂ ਦੀ ਵਲਗਣ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਂ ਬਾਹਰ ਕਿੰਜ
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹੀ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦਰਵਾਜਾ ਨਹੀਂ।
ਉਸਦੀਆਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਚਮਕ
ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਅਧੁਨਿਕਤਾ ਦਾ ਬਣ ਸਕਿਆ ਖਾਜਾ ਨਹੀਂ।
Ñਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਹੀ ਇਹ ਖ਼ਲੂਸ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਏਸ ਖ਼ੂਬੀ ਦਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੀ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ।
ਐਨੀ ਸ਼ਿਦਤ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਨਾ ਸੀ ਤੇਰੀ ਯਾਦ
ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਲ ਦਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋਇਆ ਐਨਾ ਸੀ ਤਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਅੰਧੇਰੀ ਨਗਰੀ ਢਿੱਲੋਂ ਚੌਪਟ ਹੈ ਇੱਥੋਂ ਦਾ ਵੀ ਰਾਜ
ਦਿਸਦਾ ਕੋਈ ਇਥੇ ਅੰਨਿ•ਆਂ 'ਚ ਕਾਣਾ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ।

rabb da yaab 3

ਰੱਬ ਦਾ ਯੱਬ



ਅਮਰਜੀਤ ਢਿੱਲੋਂ

ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਸੁਸਾਇਟੀ k

rabb da yaab 7

ਮਜ਼ਹਬਾਂ ਦੇ ਕਲਮੇ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ
ਤੇ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਲੜਦਿਆਂ
ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਨੂੰਨ ਸੀ
ਸਦੀਆਂ ਤੱਕ ਡੁੱਲ੍ਹਿਆ ਖੂਨ ਸੀ।
ਇਹ ਖੂਨ ਅੱਜ ਵੀ ਡੁੱਲ ਰਿਹਾ
ਕਿਰਤੀ ਕਾਮਾ ਹੈ ਰੁਲ ਰਿਹਾ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਹਲੜਾਂ ਤਾਈਂ ਟਾਲੀਏ
ਆਓ ਆਪਣੀ ਕਿਰਤ ਸੰਭਾਲੀਏ
ਸਭ ਤੋਂ ਹੋ ਕੇ ਬੇਵਾਸਤਾ
ਇਸ ਰੱਬ ਦਾ ਵੱਢੀਏ ਫਾਸਤਾ
ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਬ ਹੈ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯੱਬ ਹੈ।

rabb da yaab 8

ਰੱਬ ਦੇ ਯੱਬ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਖਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
'ਆਦਮੀ ਕੇ ਜ਼ਿਹਨ ਮੇਂ ਥਾ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਖੌਫ,
ਉਸ ਕਾ ਕਿਸੀ ਨੇ ਖੁਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖ ਦੀਆ।'

ਰੱਬ, ਖੁਦਾ, ਅੱਲਾ, ਗੌਡ, ਈਸ਼ਵਰ ਆਦਿ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚਲੇ ਡਰ ਦੇ ਹੀ ਨਾਂਅ ਹਨ। ਰੱਬ ਦੀ ਉਮਰ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਗੰ੍ਰਥ ਵਿੱਚ ਰੱਬ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹਿੰਦੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ (ਰੱਬ) ਨੇ ਚਾਰ ਵੇਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਜਣ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ 'ਚੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਗ੍ਰੰਥ ਰਿਗਵੇਦ ਹੈ। ਰਿਗਵੇਦ ਨੂੰ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਬ ਦਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਕਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਰੀਅਨ (ਸੁਰ) ਅਤੇ ਦਰਾਵੜਾਂ (ਅਸੁਰ) ਦੇ ਯੁੱਧਾਂ ਦਾ ਵਰਨਣ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾਮਈ ਗੀਤ ਗਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਅਸੁਰਾਂ (ਦਰਾਵਿੜਾਂ) ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰੰਥ 'ਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੱਬ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ। ਰੱਬ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕੁ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੀਤੀ। ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੀ ਉਮਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੇ ਕਰੀਬ ਹੈ। 8,000 ਸਾਲ ਈਸਾ ਪੂਰਵ (ਖੇਤੀ ਕਰਨ ਸਮੇਂ) ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਰਾਹ ਪੈ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਮ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਵਿਚਰਦਾ ਸੀ। 40 ਲੱਖ ਵਰ੍ਹੇ ਦੇ ਕਰੀਬ (ਜੀਵ ਵਿਕਾਸ ਅਨੁਸਾਰ) ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। 40 ਕੁ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਂਅ ਹੋਂਦ 'ਚ ਆਇਆ। 39 ਲੱਖ 60 ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਤੇ 39 ਲੱਖ 97 ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਰੱਬ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਿਗਵੇਦ Converted from Satlu

rabb da yaab 9

ਵੱਚ 152 ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕੁਦਰਤੀ ਆਫਤਾਂ ਤੋਂ ਭੈਅਭੀਤ ਹੋ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਗਿੜਗਿੜਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਤੇਜ ਮੀਂਹ, ਗੜ੍ਹੇ, ਹਨੇਰੀ, ਤੂਫਾਨ, ਭੁਚਾਲ, ਹੜ੍ਹ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਵਰਤਾਰਾ ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਮਝ 'ਚ ਨਾ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਦਾ। ਅੱਜ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੂਝ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਫਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਧਰਮ ਦਾ ਜਨਮ ਅਗਿਆਨ 'ਚੋਂ ਹੋਇਆ । ਜਿਸ ਮਕਾਨ ਦੀ ਨਹੀਂ ਦੀ ਇੱਟ ਹੀ ਟੇਢੀ ਧਰੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬਾਕੀ ਉਸਾਰੀ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਹੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਅਗਿਆਨ 'ਚੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਗਿਆਸਾ (ਜਾਨਣ ਦੀ ਤਾਂਘ) ਦਾ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਜਿਹੜੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਸਿਰਫ ਮਹਿਸੂਸ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿ ਧਰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਉੱਪਰ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਉਹ 40 ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਦਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੀ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਝੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਰ ਆਧਾਰ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਕਾਰਨ ਆਦਿ ਮਨੁੱਖ ਮੁਆਫੀ ਦੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਯੁੱਗ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਨਣ ਵਾਲਾ ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਮੁਆਫੀ ਦੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ (26 ਸੌ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ) ਵਿੱਚ 'ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੀਪਕ ਆਪ ਬਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਸਿੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਣੀ-ਸੁਣਾਈ ਗੱਲ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪਰਖ-ਪੜਚੋਲ ਦੇ ਸਿਰਫ ਮੂਰਖ ਹੀ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹਨ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪਰਖ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ 'ਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਬ, ਆਤਮਾ, ਪੁਨਰ ਜਨਮ, ਨਰਕ, ਸਵਰਗ, ਧਰਮ ਰਾਜ, ਯਮਦੂਤ (ਫਰਿਸ਼ਤੇ) ਆਦਿ ਦੀ Converted from Satluj to Unicode

rabb da yaab 10

ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ ਝੂਠੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਹੀ ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਮੋਢੀ ਦੀ ਰੱਬ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਹ ਰੱਬ ਦਾ ਆਖਰੀ ਪੈਗੰਬਰ (ਦੂਤ) ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਮੂਸਾ, ਈਸਾਈਆਂ ਦਾ ਈਸਾ, ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦਾ ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਹੰਮਦ, ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ 24 ਅਵਤਾਰ, ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ 10 ਗੁਰੂ, ਨਾਮਧਾਰੀਆਂ, ਨਿਰੰਕਾਰੀਆਂ, ਰਾਧਾ ਸੁਆਮੀਆਂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਆਦਿ। ਹਿੰਦੂ, ਸਿੱਖ ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਅਜੇ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਕਲੰਕ ਅਵਤਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਫਰਤ ਅਤੇ ਭੇਦਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੂਜੇ ਲਈ ਅਧਰਮ ਹੈ। ਬੁੱਤ ਪੂਜਾ ਹਿੰਦੂਆਂ ਲਈ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਲਈ ਅਧਰਮ ਹੈ। ਉਹ ਬੁੱਤ ਪੂਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਫਿਰ (ਨਾਸਤਿਕ) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖ ਵੀ ਬੁੱਤ ਪੂਜਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਬੁੱਤ ਪੂਜਕ ਹੋ ਨਿੱਬੜੇ ਹਨ। ਮਾੜੀ ਮਸਾਣੀਂ, ਯਾਦਗਾਰਾਂ, ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਮੰਨਣ 'ਚ ਹੁਣ ਸਿੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹਨ। ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜਨੂੰਨ (ਪਾਗਲਪਨ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਰਮਿਕ ਪਾਗਲਪਨ ਨੇ ਕਰੋੜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਲਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਬਕੌਲ ਸ਼ਾਇਰ “ਬੰਦੇ ਨਾ ਹੋਂਗੇ ਜਿਤਨੇ ਖੁਦਾ ਹੈ ਖੁਦਾਈਂ ਮੇਂ, ਕਿਸ ਕਿਸ ਖੁਦਾ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਜਦਾ ਕਰੇ ਕੋਈ।Converted from

rabb da yabb 11

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ
'ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਗੁਜਾਰ ਦੀ ਖੁਦਾ ਕੀ ਤਲਾਸ਼ ਮੇਂ, ਆਪਣੀ ਨਾ ਕੀ ਤਲਾਸ਼ ਯਹੀਂ ਭੂਲ ਹੋ ਗਈ।'
ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੀ ਉਮਰ ਮਸਾਂ 10 ਕੁ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਮ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਰਗਾ ਜਾਨਵਰ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਕਾਢ ਕੱਢੀ। ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਪੀਆਂ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈਆਂ। ਭੂ ਮੱਧ ਸਾਗਰ ਅਤੇ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ 'ਚ ਸਿੰਧੂ ਘਾਟੀ, ਚੀਨ 'ਚ ਰਾਂਗਘਾਟੀ, ਇਰਾਕ 'ਚ ਦਜ਼ਲਾ ਫਰਾਤ ਅਤੇ ਮਿਸਰ 'ਚ ਨੀਲ ਨਦੀ ਘਾਟੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਅਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕੇਂਦਰ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਭਿਅਤਾਵਾਂ 'ਚ ਹੀ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਜਗਿਆਸਾ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਣ ਲੱਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਡੇਢ ਦੋ ਸਾਲ ਦਾ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਜਗਿਆਸਾ ਵੱਸ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਦਿ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਵੀ ਇਹੀ ਹਾਲ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਹਨ੍ਹੇਰੀ, ਅੱਗ, ਹੜ੍ਹ, ਮੀਂਹ ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਜੋਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਭਿਆਨਕ ਆਫਤਾਂ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਅਤੇ ਸਹਿਮ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਆਦਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨੋਭਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਈ ਮੂਲ ਸੋਮਿਆਂ ਪਸ਼ੂ ਪੰਛੀ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਸੱਪ ਦੇ ਭੈਅ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਗਾ ਪੀਰ ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ। ਰੋਮ ਦੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਵਿੱਚ ਜਹੋਵਾ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। (ਇਹ ਹੀ ਬਾਅਦ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੱਬ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਰੱਬ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ) ਚੀਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸਨ। ਭਾਰਤ 'ਚ ਵੈਦਿਕ ਆਰੀਅਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਆਰੀਅਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯੋਧਾ ਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੂਲ ਭਾਰਤੀ ਦਰਾਵਿੜਾਂ ਦਾ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਕਤਲੇਆਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਆਰੀਅਨ ਸੱਭਿਅਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋਇਆ।
Converted from Satluj to Unicode

rabb da yabb 24

ਰਸਤਿਆਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੁਰੂਤਾ ਖਿੱਚ 8 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਦਾਗੇ ਉਪਗ੍ਰਹਿ ਤਾਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖਿੱਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ 8 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੁਰੂਤਾ ਖਿੱਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਉਪਗ੍ਰਹਿ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਇੰਜਨ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਖਿੱਚ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁੱਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਵਾਸਤੇ ਰਾਕਟ ਦੀ ਗਤੀ 11 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖਿੱਚ ਦਾ ਨਿਸਤਾਰ ਵੇਗ 11 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਧਰਤੀ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟ ਰਹੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ (ਗ੍ਰਹਿਆ, ਉਪਗ੍ਰਹਿਆਂ, ਪੂਛਲ ਤਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ) ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੰਤਤਾ ਦਾ ਸਫਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਾਂਹ ਤੁਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 'ਚ ਕੁਝ ਵੀ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਗਤੀ 'ਚ ਹਨ। ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਅਠਾਰਾਂ ਅਰਬ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਣੀਆਂ ਕੁੱਲ ਗਲੈਕਸੀਆਂ ਦੇ ਅਸੰਖ ਤਾਰੇ ਇਸ ਵਕਤ ਸਮੁੱਚੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 'ਚ ਮੌਜ਼ੂਦ ਹਨ। ਪਦਾਰਥ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਪਦਾਰਥ ਵਿੱਚ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। (ਜੋਤਿਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋਤਿਸ਼ ਝੂਠ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ)। ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾ ਕੇ ਲੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਿਮਣ, ਪ੍ਰੋਹਿਤ, ਪੁਜਾਰੀ ਅੱਜ ਵੀ 9 ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦਹਿਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਨ ਰਹੇ ਹਨ। ਚੰਨ ਉਪਗ੍ਰਹਿ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਨ ਰਹੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਉੱਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਦੂਸਰੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ 60 ਉਪਗ੍ਰਹਿਆਂ ਬਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਰਾਹੂ, ਕੇਤੂ ਸਿਰਫ ਕਲਪਿਤ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਕੀ ਅਸਰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹਿ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕਰੋੜਾਂ ਮੀਲ ਦੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਨੀ ਦਾ ਨਾਂਅ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਅਤੇ ਲੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰਲਸ ਡਾਰਵਿਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵ C

rabb da yabb 25

ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਅਧਿਐਨ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਡੇਢ ਸੌ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਉਸ ਦੀ ਜੀਵ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਥਿਊਰੀ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਕੋਈ ਚੈਲਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਡਾਰਵਿਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਪਦਾਰਥ 'ਚ ਤਬਦੀਲੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਅਤੇ ਬਨਸਪਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਜਾਇਬ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਹੇਠੋਂ ਨਿਕਲੇ ਡਾਇਨਾਸੌਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਢਾਂਚੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਈਸ਼ਵਰਵਾਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਕੋਈ ਕਲਪਿਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਸਹਿਤ ਸਾਬਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਦਨਦਨਾਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਜਨ ਛੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮੰਜਿਲਾਂ ਇਮਾਰਤ ਜਿੰਨੇ ਉੱਚੇ ਸਨ। ਇਹ ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਇੱਥ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਅੰਡੇ 'ਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਡਿਆਂ ਦੇ ਖੋਲ ਵੀ ਅਜਾਇਬਘਰਾਂ 'ਚ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਲਵਾਯੂ ਬਦਲ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ 'ਚ ਕਠਿਨਾਈ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਦੇ ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗੇ। ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਮਾਗੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਕਸਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ, ਰੁੱਖ ਪੌਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਢਾਲ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਦਮੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦ ਆਦਮੀ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ 'ਚ ਵੀ ਤਵੱਚਾ ਇੰਦਰੀ (ਖੱਲ) ਸੀ। ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਖੱਲ ਹਿਲਾ ਕੇ ਮੱਛਰ, ਮੱਖੀ ਉਡਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਮੱਛਰ, ਮੱਖੀ ਉਡਾਉਣ ਲਈ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਤਵੱਚਾ ਇੰਦਰੀ ਬੇਹਰਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਂਜ ਯਤਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕਈ ਆਦਮੀ ਅੱਜ ਵੀ ਆਪਣੀ ਖੱਲ ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਇਕੱਲਾ ਕੰਨ ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਟ 'ਚ ਇੱਕ ਨਾੜੀ ਅਪੈਨਡਿਕਸ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਉਪਯੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੇਟ 'ਚ ਭਿਆਨਕ ਦਰਦ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਕਸਤ ਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੀ ਇਹ ਨਾੜ ਕੱਟ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ

rabb da yabb 26

ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਹਰਾ ਚਾਰਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਇਹਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੱਜ ਵੀ ਹੈ। ਜਦ ਆਦਮੀ ਨੇ ਚਰਵਾਹੇ ਦਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੰਡ ਬਣਾ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਅਮੀਰ ਗਰੀਬ ਵਰਗ ਬਣ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਸਾਮੰਤ, ਪੂੰਜੀਪਤੀ ਬਣੇ। ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਖੂਨੀ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਖੂਨੀ ਲੜਾਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ ਆਦਮੀ ਲੜਾਈਆਂ 'ਚ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਰੋਗਾਂ 'ਚ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਮਰੇ। ਜੇ ਵਾਕਿਆ ਹੀ ਕੋਈ ਰੱਬ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਬਾਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਣੀਆਂ। ਮਾਨਵ ਸਮਾਜ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਰਹੇਗਾ। ਮਾਨਵ ਸਮਾਜ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਪਦਾਰਥ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮੌਜ਼ੂਦ ਹੈ। ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਅਕਾਰ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਮਾਣੂ (ਐਟਮ) ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਾਂਹ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਪ੍ਰੋਟਾਨ, ਨਿਊਟ੍ਰਾਨ, ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਫੋਟੋਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਆਕਾਰ ਬਾਰੇ ਵਿਗਿਆਨ ਜਾਣ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਿਰ-ਆਕਾਰ (ਨਿਰੰਕਾਰ) ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਨਿਰ-ਆਕਾਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਆਕਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੇ ਆਤਮਾ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨ, ਫੋਟੋਨ ਵਾਂਗ ਇਹ ਵੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਪਕੜ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਨਿਰੰਕਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਾਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਦਮੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਵਜ਼ਨ : ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦੋ ਵਜ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਗਤੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਤੀਹੀਨ ਵਜ਼ਨ। ਜਿਵੇਂ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਗੋਲੀ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਕੁਝ ਕੁ ਗ੍ਰਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਗਤੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਟਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਗਤੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਗਤੀ ਵਾਲਾ ਵਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੌ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸਿੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਦਾਰਥ ਹਰ ਵਕਤ ਗਤੀ 'ਚ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਥਵੀ 'ਤੇ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ 92 ਤੱਤਾਂ 'ਚੋਂ ਰੇਡੀਅਮ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਹੁਣ Conve

rabb da yabb 28

ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਭੋਰਾ ਭਰ ਵੀ ਦੇਣ ਨਹੀਂ। ਗਤੀ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਹੈ ਅਤੇ ਗਤੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨਾ ਗਲਤ ਹੈ। ਗਤੀ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਚ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ 10 ਅਰਬ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਸਤੀਆਂ (ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾਵਾਂ) ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਸਾਡੀ ਅਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਵੀ ਇੱਕ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ 10 ਅਰਬ ਤਾਰੇ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਸੂਰਜ ਇਸ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇੱਕ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਡਿਗਰੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਵਜ਼ਨ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਚ ਭਾਰੀ ਦਬਾਅ ਹੈ। ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਧੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਆਪਣੇ ਵਜਨ ਤੋਂ ਨੱਬੇ ਅਰਬ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਊਰਜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਬਿਲਕੁੱਲ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਬੰਬ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ) ਇਸ ਊਰਜਾ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 'ਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਾਰਥ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਦਿਮਾਗ ਦੇ 10 ਅਰਬ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜੇ (ਨਿਊਰੋਨ) ਸੂਚਨਾ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਇੱਥ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਰਟੈਕਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਸਾਇਣਕ ਤਰਲ ਸੋਚਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀ (ਕੋਰਟੈਕਸ) ਹੋਰ ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ 'ਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂ ਨਾਮਾਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਦਿ ਮਾਨਵ ਦੀ ਇਹ ਸੋਚਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਪੂਰੀ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਤਾਂ ਸਕਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ। ਲੱਖਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ 'ਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਯਾਦ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਖਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਪਦਾਰਥ ਬਿਨਾ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜੜ੍ਹ ਪਦਾਰਥ 'ਚੋਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਮਾਨਵ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂਆਂ 'ਚ ਰਹੇ ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਮਾਗੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। 1956 'ਚ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਲਖੀਮਪੁਰ ਖਰੀ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਭੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਰਾਮੂ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲਖਨਊ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ 'ਚ ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌ ਸਾਲ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਿਆ ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਨੌ ਸਾਲ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨੀ ਆ ਕੇ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। (ਹਵਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਿੰਘ ਭਾਰਤੀ

rabb da yabb 29

ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਈਸ਼ਵਰ ਕੀ ਖੋਜ) ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਵ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਬਚਪਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਸ ਦੇ ਮਾਂ ਪਿਓ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ 'ਚ ਭਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਮਾਲਕੀ
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਦਿ ਮਾਨਵ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਪਏ ਪੈਦਾਵਾਰ ਦੇ ਸਾਧਨ ਉੱਪਰ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਸੀ ਤਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਫਿਰ ਕੇ ਜੀਵਨ ਨਿਰਬਾਹ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਥਿਆਰ ਬਨਾਉਣ ਅਤੇ ਚਰਵਾਹੇ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਝਗੜਾ ਚਰਾਂਦਾ ਲਈ ਦੂਜੇ ਗਿਰੋਹ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਪਿੰਡ, ਕਸਬੇ ਵਸੇ, ਸਮਾਜਿਕ ਹਾਲਤ ਬਣੀ, ਰਾਜ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਰਗ, ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਏ। ਪੈਦਾਵਾਰੀ ਸਾਧਨਾਂ ਉੱਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੀ ਸਮਾਜ ਦਾ ਅਖੌਤੀ ਵੱਡਾ ਆਦਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਦਮੀ ਦਾ ਖਾਸ ਗੁਣ, ਮਿਹਨਤ ਵੀ ਵਿਕਾਊ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਗਈ। ਪੈਦਾਵਾਰੀ ਸਾਧਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੂਜੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੈਦਾਵਾਰ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਉਸ ਕੋਲ ਬਚੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਪੂਰੇ ਕਬੀਲੇ ਦੀ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਰੱਬ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਬਹੁਤ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਚੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਜਗੀਰਦਾਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾਸ਼ਾਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਬੇਚੈਨੀ ਵਧਣ ਲੱਗੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਸ ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬੰਦੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰੱਬ ਹੀ ਕੰਮ ਆਇਆ। ਰੱਬ ਚੰਗੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਰਕ, ਸੁਰਗ, ਅਗਲਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ, ਮੁਕਤੀ ਆਦਿ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਰੋਹ ਕਰਨ 'ਚ ਕੁਝ ਰੋਕ ਪਾਈ। ਵਿਹਲੜ ਲੋਕ ਸੰਤ, ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਪਾਂਡੇ, ਪੁਜਾਰੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾ 'ਤੇ ਤੀਰਥ, ਵਰਤ, ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਏ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਸਮਾਜ 'ਚ ਕਿਰਤੀਆਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵਰਗ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪੂਰਕ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਰੱਬ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਭਗਤ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੱਬ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਆਦਮੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਹੁਣ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪੂੰਜੀਪਤੀਆਂ (ਲੀਡਰਾਂ) ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਆਦਿ ਮਾਨਵ ਦੇ ਅੰਧ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ
ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਸੱਭਿਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਇਹ Converted from Satluj to Unico

rabb da yabb 30

ਆਦਿ ਮਾਨਵ ਦੇ ਕਠੋਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਹੀ ਹਨ। ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ 100 ਸਾਲ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਖੋਜ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਿ ਮਨੁੱਖ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਚਦਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁੱਲ ਹੀ ਇਵੇਂ ਸੀ। ਆਦਿ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਲਈ ਜਿਹੜਾ ਆਦਰ ਅਤੇ ਡਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਜ਼ਬਿਆਂ ਨੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਦਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਭਾਵ ਧਰਮ ਦਾ ਮੁਢਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਆਦਿ ਕਾਲ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਕਾਰਨ ਦਾ ਸਬੰਧ ਸਮਝਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ। ਅਕਸਰ ਹੀ ਕਾਰਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਗਲਤ ਮਿਥ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਟੂਣੇ ਟੋਟਕਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਪਿਆ। ਅੱਜ ਵੀ ਟੂਣਾ, ਟੋਟਕਾ, ਪੁੱਛਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਭੋਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜੰਗਲੀ ਖੁਰਾਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜ੍ਹਣ ਸਮੇਂ ਜੰਤਰਾਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਗਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਮੌਤ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ (ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ) ਤੋਂ ਡਾਹਢਾ ਬੇਚੈਨ ਸੀ। ਕਈ ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਫਾਇਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਹੀ ਅਰਦਾਸਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਟੂਣੇ ਟੋਟਕੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਮਾਹਿਰ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦਾਰੂ ਦਰਮਲ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਕਲਪਿਤ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਸਿਰਜੇ ਜਿਵੇਂ ਚੇਚਕ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲਈ ਸ਼ੀਤਲਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਅੱਜ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਚੇਚਕ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਪਰ ਸ਼ੀਤਲਾ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮੰਦਿਰ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਇਮ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰੋਹਿਤ ਜਾਂ ਧਰਮ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਬਣੇ। ਅਜੋਕੇ ਧਰਮ ਆਦਿ ਆਦਿਮਾਨਵ ਦੀ ਹੀ ਦੇਣ ਹਨ। ਈਸਾ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਨਵੇਂ ਪੱਥਰ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਗਈ ਸੀ। ਫਸਲ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਕਟਾਈ ਲਈ ਖੂਨ ਦੀ ਭੇਟਾ (ਨਰਬਲੀ) ਦੇਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮਝੀ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਬਿਜਾਈ ਆਦਿ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਲ ਸਮੇਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਚੰਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਨਛੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਛੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਮੁਢਲੇ ਪ੍ਰੋਹਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਬੀਜਣ ਸਮੇਂ ਸਹੀ ਟਾਈਮ ਦੱਸਦੇ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਲੈਂਦੇ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਜੋਤਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਹੈ ਕਹਿ ਕੇ ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਬਿਜਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੰਦੇ। ਨਛੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮਾਜ 'ਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੁਤਬਾ ਸੀ।Converted from

rab da yabb 31

ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ। ਸੰਸਾਰ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘੋਰ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਤੀ ਦੇ ਆਲਸ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਅਮੀਰ ਲੋਕ, ਗਰੀਬ ਦਾ ਖੂਨ ਚੂਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਜਿਹੋਵਾ (ਰੱਬ) ਨੂੰ ਸਖਤ ਘ੍ਰਿਣਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਯਹੂਦੀ ਲੋਕ ਗਏ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖਿੰਡ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਯਹੂਦੀ ਪੈਗੰਬਰ ਸਭ ਥਾਂ ਇੱਕ ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਦਭਾਵਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਫਿਲਾਸਫਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਬੌਧਿਕ ਜਗਿਆਸਾ ਦੇ ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਸਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਯੂਨਾਨੀ, ਆਰੀਅਨ ਜਾਤੀ ਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖਾ ਸਨ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਉਡੀਸੀਅਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਦੋਂ ਅਜੇ ਪਛੜੀ ਹਾਲਤ Àਿੱਚ ਹੀ ਸਨ। 700 ਈ.ਪੂ. ਯੂਨਾਨੀ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਵਧਣ ਲੱਞੀ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਰਹੱਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਣ ਲਈ ਹੁਣ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਸਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆਨ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰੋਹਿਤਾਂ ਦਾ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਅਤੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਕਾਨਫੂਨਸ ਅਤੇ ਲਾਓ ਤੁਸੀ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਬਿਖੇਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਏਥਨਜ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਖਲਬਲੀ ਮੱਚੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਾਂ ਇਉਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦਾ ਬਬਪਨਾ ਤਿਆਗ ਕੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪੈਰ ਧਰ ਰਹੀ ਸੀ। 400 ਈ.ਪੂ. ਯੂਨਾਨ ਦਾ ਫਿਲਾਸਫਰ ਸੁਕਰਾਤ ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫਜ਼ੂਲ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। 399 ਈ.ਪੂ. 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ 'ਚ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਪੀਣਾ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਅਫਲਾਤੂਨ (ਪਲੈਟੋ) ਨੇ ਰੀਪਬਲਿਕਨ ਨਾਮੀ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਰਸਤੂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ।
ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ
600 ਈ.ਪੂ. ਭਾਰਤ 'ਚ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਢਲਵਾਣਾ ਹੇਠ ਨੇਪਾਲ 'ਚ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ੱਤਰੀ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਸਿਧਾਂਤ ਖੋਜਣ ਲਈ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀ ਚਲਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਨੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੋਰ ਕਸ਼ਟ ਦਿੱਤੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਤਿਹਾਇਆ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ

rab da yabb 31

ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ। ਸੰਸਾਰ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘੋਰ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਤੀ ਦੇ ਆਲਸ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਅਮੀਰ ਲੋਕ, ਗਰੀਬ ਦਾ ਖੂਨ ਚੂਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਜਿਹੋਵਾ (ਰੱਬ) ਨੂੰ ਸਖਤ ਘ੍ਰਿਣਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਯਹੂਦੀ ਲੋਕ ਗਏ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖਿੰਡ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਯਹੂਦੀ ਪੈਗੰਬਰ ਸਭ ਥਾਂ ਇੱਕ ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਦਭਾਵਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਫਿਲਾਸਫਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਬੌਧਿਕ ਜਗਿਆਸਾ ਦੇ ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਸਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਯੂਨਾਨੀ, ਆਰੀਅਨ ਜਾਤੀ ਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖਾ ਸਨ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਉਡੀਸੀਅਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਦੋਂ ਅਜੇ ਪਛੜੀ ਹਾਲਤ Àਿੱਚ ਹੀ ਸਨ। 700 ਈ.ਪੂ. ਯੂਨਾਨੀ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਵਧਣ ਲੱਞੀ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਰਹੱਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਣ ਲਈ ਹੁਣ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਸਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆਨ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰੋਹਿਤਾਂ ਦਾ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਅਤੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਕਾਨਫੂਨਸ ਅਤੇ ਲਾਓ ਤੁਸੀ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਬਿਖੇਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਏਥਨਜ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਖਲਬਲੀ ਮੱਚੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਾਂ ਇਉਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦਾ ਬਬਪਨਾ ਤਿਆਗ ਕੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪੈਰ ਧਰ ਰਹੀ ਸੀ। 400 ਈ.ਪੂ. ਯੂਨਾਨ ਦਾ ਫਿਲਾਸਫਰ ਸੁਕਰਾਤ ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫਜ਼ੂਲ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। 399 ਈ.ਪੂ. 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ 'ਚ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਪੀਣਾ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਅਫਲਾਤੂਨ (ਪਲੈਟੋ) ਨੇ ਰੀਪਬਲਿਕਨ ਨਾਮੀ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਰਸਤੂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ।
ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ
600 ਈ.ਪੂ. ਭਾਰਤ 'ਚ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਢਲਵਾਣਾ ਹੇਠ ਨੇਪਾਲ 'ਚ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ੱਤਰੀ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਸਿਧਾਂਤ ਖੋਜਣ ਲਈ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀ ਚਲਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਨੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੋਰ ਕਸ਼ਟ ਦਿੱਤੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਤਿਹਾਇਆ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ

rab da yabb 32

ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ। ਸੰਸਾਰ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘੋਰ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਤੀ ਦੇ ਆਲਸ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਅਮੀਰ ਲੋਕ, ਗਰੀਬ ਦਾ ਖੂਨ ਚੂਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਜਿਹੋਵਾ (ਰੱਬ) ਨੂੰ ਸਖਤ ਘ੍ਰਿਣਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਯਹੂਦੀ ਲੋਕ ਗਏ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖਿੰਡ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਯਹੂਦੀ ਪੈਗੰਬਰ ਸਭ ਥਾਂ ਇੱਕ ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਦਭਾਵਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਫਿਲਾਸਫਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਬੌਧਿਕ ਜਗਿਆਸਾ ਦੇ ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਸਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਯੂਨਾਨੀ, ਆਰੀਅਨ ਜਾਤੀ ਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖਾ ਸਨ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਉਡੀਸੀਅਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਦੋਂ ਅਜੇ ਪਛੜੀ ਹਾਲਤ Àਿੱਚ ਹੀ ਸਨ। 700 ਈ.ਪੂ. ਯੂਨਾਨੀ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਵਧਣ ਲੱਞੀ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਰਹੱਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਣ ਲਈ ਹੁਣ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਸਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆਨ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰੋਹਿਤਾਂ ਦਾ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਅਤੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਕਾਨਫੂਨਸ ਅਤੇ ਲਾਓ ਤੁਸੀ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਬਿਖੇਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਏਥਨਜ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਖਲਬਲੀ ਮੱਚੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਾਂ ਇਉਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦਾ ਬਬਪਨਾ ਤਿਆਗ ਕੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪੈਰ ਧਰ ਰਹੀ ਸੀ। 400 ਈ.ਪੂ. ਯੂਨਾਨ ਦਾ ਫਿਲਾਸਫਰ ਸੁਕਰਾਤ ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫਜ਼ੂਲ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। 399 ਈ.ਪੂ. 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ 'ਚ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਪੀਣਾ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਅਫਲਾਤੂਨ (ਪਲੈਟੋ) ਨੇ ਰੀਪਬਲਿਕਨ ਨਾਮੀ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਰਸਤੂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ।
ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ
600 ਈ.ਪੂ. ਭਾਰਤ 'ਚ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਢਲਵਾਣਾ ਹੇਠ ਨੇਪਾਲ 'ਚ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ੱਤਰੀ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਸਿਧਾਂਤ ਖੋਜਣ ਲਈ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀ ਚਲਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਨੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੋਰ ਕਸ਼ਟ ਦਿੱਤੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਤਿਹਾਇਆ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ

rab da yabb 33

ਜਾਦੂ-ਟੂਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਧਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਵਰਤ ਤਿਆਗ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਚੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਨਾਰਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਗੌਤਮ ਇਕੱਲਿਆਂ ਸੋਚਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਗੰਭੀਰ ਸਮੱਸਿਆ 'ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ 'ਚ ਐਨਾ ਵੱਧਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਾਡਾ ਦਿਮਾਗ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਨਗਰ ਗਯਾ 'ਚ ਬੋਹੜ ਥੱਲੇ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਹਾਲਤ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਮ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਤਰਕ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੱਬ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਵਾਸ਼ਨਾਵਾਂ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਭੈਅ ਖਾ ਕੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲੋਂ ਗੌਤਮ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਸਵੱਟੀ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਉੱਤਰਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅੰਤਿਮ ਬੁੱਧ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਜੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਖੁਦ ਵਿਰੋਧੀ ਸੀ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਕਾਰਜ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਦਾ ਨਿਯਮ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿਕਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤਰਕ ਦੀ ਕਸਵੱਟੀ 'ਤੇ ਪਰਖ ਕੇ ਮੰਨੋ। ਮੇਰੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਮੰਨੋ ਕਿ ਇਹ ਮੈਂ ਕਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਤਰਕ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਉੱਤਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਝੂਠ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੀ ਅਲਾਮਤ ਹੈ। ਹਾਸੇ ਭਾਣੇ ਬੋਲਿਆਂ ਝੂਠ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਸੱਚੀਮੁੱਚੀ ਬੋਲਿਆਂ ਝੂਠ।
ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਨੂੰ ਲੱਗੀ ਤਕੜੀ ਸੱਟ ਕਾਰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੋਧੀਆਂ 'ਚ ਘੁਸਪੈਠ ਕਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦਾ 9ਵਾਂ ਅਵਤਾਰ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਆਦਿ ਸ਼ੰਕਰਾਚਾਰੀਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਬੋਧੀ ਮੱਠ ਢਾਹ ਕੇ, ਬੋਧੀਆਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ 'ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। 400 ਈ. 'ਚ ਜਦ ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਨੂੰ ਸਿਮਰਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਨੇ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਅਤੇ ਵਰਣ ਵੰਡ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਖਤ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਅਤੇ ਵਰਣ ਵੰਡ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਇਮ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਜਕੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਾਰਨ 225 ਈ.ਪੂ. ਯੁੱਧ Conve

rab da yabb 34

ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਾ ਅਸ਼ੋਕ ਨੇ ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਰਾਹ ਅਖਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਿਰਫ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗ ਨੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਚੀਨ, ਜਾਪਾਨ ਆਦਿ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨਿੱਜੀ ਸੰਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਉਦੋਂ ਹੀ ਚਾਲੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾਵਾਰ ਕਰਕੇ ਕੁੱਝ ਵਾਧੂ ਬਚਾਉਣ 'ਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਣ ਲੱਗਿਆ। ਪੱਥਰ ਯੁੱਗ ਦਾ ਕਬੀਲਾ ਸਰਦਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ, ਧੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲੜਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜੋ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਖੋਹ ਲਿਆ, ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ। ਈਸਾ ਮਸੀਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਊਠ ਸੂਈ ਦੇ ਨੱਕੇ ਵਿੱਚਦੀ ਤਾਂ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਬਹੁਤੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵਾਲਾ (ਸਰਮਾਏਦਾਰ) ਸਵਰਗ 'ਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। 900 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਈਸਾਈ ਜਗਤ 'ਚ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਬਜੇ ਵਾਲੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਅੰਦੋਲਨ ਹੋਇਆ। 1917 ਦਾ ਰੂਸੀ ਇਨਕਲਾਬ ਨਿੱਜੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਇੱਕ ਸਿਖਰਲਾ ਅੰਦੋਲਨ ਸੀ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਹ ਕੁਝ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ (ਸਾਮਰਾਜ, ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਸਾਜਿਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ) 70 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਬਿਖਰ ਗਿਆ ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਆਦਰਸ਼ ਹੋਣੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਏਕਤਾ ਇਨਸਾਨੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਮੇਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ
ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਦਾ ਨਿਯਮ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਹਰ ਘਟਨਾ ਪਿੱਛੇ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤੀ (ਰੱਬ) ਦੇ ਬਣਾਏ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਬਾਂ-ਖਰਬਾਂ ਸਾਲਾਂ 'ਚ ਖੁਦ-ਬ-ਖੁਦ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਪਦਾਰਥ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮਾਦਾ (ਪਦਾਰਥ) ਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਤਨ ਹੀ ਮਾਦੇ ਦਾ ਅਸਲ ਸੱਚ ਹੈ।
ਅਸੀਮ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ : ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਸੀਮ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸੀਮਾ ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਾਦੇ ਦੀ ਹੋਂਦ। ਹਰੇਕ ਵਸਤੂ ਦੇ ਕਣ ਕੁਝ ਬਲਾਂ ਅਧੀਨ ਕੰਮ ਕਰਦੇ

rab da yabb 35

ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂਤਾ ਖਿੱਚ ਬਲ, ਬਿਜਲੀ ਚੁੰਬਕੀ ਬਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਨਿਊਕਲੀ ਬਲ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਿਊਕਲੀ ਬਲ ਉਲੇਖਣਯੋਗ ਹਨ। ਅਨੰਤ ਤਾਪਮਾਨ ਸਮੇਂ ਪਦਾਰਥ ਊਰਜਾ 'ਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 'ਚ ਕਰੋੜਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਫੈਲਾਉ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਖਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਰਨ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਘੇਰਾ ਘੱਟਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਘੁੰਮਣ ਗਤੀ ਵੱਧਦੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੈਕਸੀਆਂ ਹੋਂਦ 'ਚ ਆਈਆਂ। ਸਾਡੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ 100 ਅਰਬ ਗਲੈਕਸੀਆਂ (ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾਵਾਂ) ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਗਲੈਕਸੀ 'ਚ ਲਗਪਗ 100 ਅਰਬ ਹੀ ਤਾਰੇ ਹਨ। ਅਗਾਂਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਰਿਆਂ (ਸੂਰਜਾਂ) ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਉਪਗ੍ਰਹਿ ਹਨ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਕਰਮਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਗਲੈਕਸੀ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਸੂਰਜ ਹੈ) ਲਗਪਗ ਇੱਕ ਲੱਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਰ੍ਹੇ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਰ੍ਹੇ ਚੌੜੀ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਸੂਰਜ ਸਾਡੀ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ (ਮਿਲਕੀ ਵੇ) ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਬੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਰ੍ਹੇ ਦੂਰ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇੱਕ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਗ੍ਰਹਿ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਦੋ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ 'ਚ ਚੌਵੀ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਦੂਰੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਤੀਜਾ ਗ੍ਰਹਿ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ ਧਰਤੀ ਹੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਨਖਲਿਸਤਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹੋਂਦ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਗ੍ਰਹਿ ਜੀਵਨ ਵਿਹੂਣੇ ਸੁੰਨਸਾਨ ਅਤੇ ਵੀਰਾਨ ਪਏ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ 6,378 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਅਰਧ ਵਿਆਸ ਦਾ ਗੋਲਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਧਰੁਵਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕੀ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਅੰਦਰ ਨੂੰ ਧਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਮ ਤਲ ਨਾਲੋਂ ਨੀਵੇਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਲਾਕਿਆਂ 'ਚ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਿਨ ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦਾ 71 ਫੀਸਦੀ ਭਾਗ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ 29 ਫੀਸਦੀ ਭਾਗ ਖੁਸ਼ਕ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਚਾਰ ਸੌ ਸੱਠ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਂਦ 'ਚ ਆਈ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ 657 ਮਹਾਂਸੰਖ ਹਨ ਹੈ।
ਓਜ਼ੋਨ ਪਰਤ (ਨੀਲ ਗਗਨ)
ਧਰਤੀ ਤੋਂ 16 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਤੋਂ 80 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਉੱਪਰ ਤੱਕ ਓਜੋਨ ਪਰਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਓਜ਼ੋਨ ਪਰਤ ਦੇ ਬਨਣ ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਖਤਰਨਾਕ ਪਰਾਵੈਂਗਣੀ Converted from S

rab da yabb 36

ਕਿਰਨਾਂ ਰੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਵਿਗਿਆਨਕ ਧਾਰਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਤ ਵਸਤਾਂ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਸੈੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੈੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਅਣੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ 105 ਤੱਤਾਂ 'ਚੋਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ 92 ਹੀ ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ 'ਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਤ ਵਸਤਾਂ ਦਾ 99 ਫੀਸਦੀ ਛੇ ਤੱਤਾਂ ਕਾਰਬਨ, ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ, ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ, ਆਕਸੀਜਨ, ਗੰਧਕ ਅਤੇ ਫਾਸਫੋਰਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਸਤਵੰਜਾ ਕਰੋੜ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਹਿਲੇ ਸਜੀਵ ਟਰਿਲੋਬਾਈਟ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੁੱਖ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਜੀਵ ਜਗਤ ਅਤੇ ਬਨਸਪਤੀ ਜਗਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਦਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਉਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ। ਰੱਬ ਕਦੋਂ, ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਰੇ ਜੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਚਾਰਲਸ ਡਾਰਵਿਨ ਦੇ ਜੀਵ ਵਿਕਾਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਸਗੋਂ ਕਰੋੜਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਹੈ।
ਧਰਮ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਰੱਬ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਅਖੀਰ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਆਰੀਅਨ ਵਰਮੇ, ਸ਼ਰਮੇ, ਅਗਰਵਾਲ (ਖੱਤਰੀ, ਬ੍ਰਹਿਮਣ, ਬਾਣੀਏ) ਈਰਾਨ, ਯੂਨਾਨ, ਜਰਮਨੀ, ਇਟਲੀ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਆਰੀਅਨ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ। ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਨਾਇਕ ਰਾਮ ਆਰੀਆ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਸਨ। ਜਿਹਨਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਵਰਨਣ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀ (ਦ੍ਰਾਵਿੜ) ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਦੱਖਣ 'ਚ ਆਰੀਆ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ 'ਚ ਗੁਜਾਰਿਆ। ਵਿਦਵਾਨ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਪੰਡਤ ਰਾਹੁਲ ਸਾਂਕ੍ਰਿਤਆਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਰਿਵੈਦਿਕ ਆਰੀਆ ਅਨੁਸਾਰ ਮੋਹਨਜੋਦੜੇ-ਹੜੱਪਾ (ਸਿੰਧ ਘਾਟੀ ਸੱਭਿਅਤਾ) ਦਾ ਅਹਿਮ ਕਾਲ 2400 ਈ.ਪੂ. ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਰੀਆ ਭਾਰਤ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। 1200 ਈ.ਪੂ. ਰਿਸ਼ੀ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿੱਤਰ ਆਦਿ ਨੇ ਪਦ ਲਿਖੀ। ਆਰੀਆ ਨੇ ਸਿੰਧ ਘਾਟੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਤਬਾਹ ਕਰਕੇ ਸਮਾਜ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਘੁੰਮਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਰਿਗਵੇਦ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਸੁਰ (ਆਰੀਅਨ) Converted from Satluj

rab da yabb 37

ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ (ਦਰਾਵਿੜਾਂ) ਦੀ ਯੁੱਧਬਾਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਕਾਰਨ ਆਰੀਅਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਵਜੋਂ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਜੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਇਸਲਾਮ ਧਰਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਬ ਦਾ ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਜਾਂ ਭੈਣ, ਭਰਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਖੁਦ-ਬ-ਖੁਦ ਹੈ। ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚੀਅਨ, ਫਾਰਸੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਅਰਬ ਚਿੰਤਕਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਬਣਾਏ। ਇਸਲਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੂਫੀਵਾਦ, ਭਗਤੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਆਦਿ ਭਾਰਤ 'ਚ ਵਧੀ ਫੁੱਲੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਚ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਮਾਜ 'ਚ ਔਰਤ ਦਾ ਦਰਜਾ ਆਦਮੀ ਨਾਲੋਂ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਮੁਕੰਮਲ ਰੂਪ 'ਚ ਮਰਦ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਭਾਵ ਸਮਾਜ ਮਰਦ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇਵਤੇ ਮੁੱਖ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੂਸਰੇ ਨੰਬਰ ਦੀਆਂ ਪੂਜਨੀਕ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਆਦਮੀ ਨੇ ਰੱਬ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਬੰਦੇ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਹੀ ਕੀਤੀ। ਮੌਕੇ ਦੇ ਹਾਕਮਾਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਬਹੁਤ ਰਾਸ ਆਈ। ਉਹ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਰੱਬ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਬ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਜਨਮ 'ਚ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਜਨਮ 'ਚ ਦੇਵੇਗਾ। ਲੋਕ ਭੈਅਭੀਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਕਾਨੂੰਨ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ।
ਧਰਮ ਖੂਨ ਦੇ ਪਿਆਸੇ
ਬਾਈਬਲ ਈਸਾ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਬਾਅਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਰੇਜ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਲਿਖੀ। ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਈਸਾ ਦੀ ਮਾਂ ਕੰਵਾਰੀ ਮਰੀਅਮ (ਮੈਰੀ) ਨੇ ਕੁਦਰਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਰਭ ਧਾਰਨਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੈਰੀ ਨੇ ਈਸਾ ਨੂੰ ਗੈਰ ਕੁਦਰਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਈਸਾ ਮਸੀਹ ਦੇ 13 ਤੋਂ 28 ਸਾਲ (16ਸਾਲ) ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਵੇਰਵਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਅਚਾਨਕ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਕਈ ਚਮਤਕਾਰੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਲੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਕਬਰ 'ਚੋਂ ਉੱਠਣ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣੇ ਆਦਿ ਸਭ ਸ਼ੱਕੀ ਹਨ। ਇਸਾਈ ਧਰਮ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇਹ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਪੈਗੰਬਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹੀ ਨਕਲ ਹੈ। ਇਸਾਈ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਈਸਾ ਮਸੀਹ ਆਖਰੀ ਪੈਗੰਬਰ (ਰੱਬ ਦਾ ਦੂਤ) ਸੀ। ਪਰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਧਰਮ ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਪੈਗੰਬਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਪੈਗੰਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਫਿਰ

rab da yabb 38

ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੈਗੰਬਰ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਹਿਮਦੀਆਂ ਪੰਥ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਈਸਾ ਮਰੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਸ਼ਮੀਰ 'ਚ ਆ ਕੇ ਵਸ ਗਏ ਸਨ। ਕਸ਼ਮੀਰ 'ਚ ਇੱਕ ਮਸਜਿਦ ਹਜ਼ਰਤ ਵੱਲ ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਹੰਮਦ ਦਾ ਵਾਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਉਂਝ ਮੁਸਲਮਾਨ ਧਰਮ ਬੁੱਤ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਖਤ ਖਿਲਾਫ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਲ ਰੱਖ ਕੇ ਮਸਜਿਦ ਵੀ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿੱਖ ਧਰਮ 'ਚ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਗੁਰਿਆਈ ਦੇ ਕੇ ਅੱਗੇ ਗੁਰੂ ਬਨਣ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਨਾਮਧਾਰੀਆਂ 'ਚ ਅਜੇ ਉਹੀ ਰਵਾਇਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸਾਈ ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਪੈਗੰਬਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਮੁਹੰਮਦ, ਈਸਾ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪੋ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਨਫਰਤ ਕਰਨੀ ਹੀ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। (ਮਜ਼ਹਬ ਹੀ ਸਿਖਾਤਾ ਹੈ ਆਪਸ ਮੇਂ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ) ਧਰਮ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੋਚ ਖੁੰਢੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਸੋਚੋ ਨਾ, ਬੱਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਕਰੋ। ਧਰਮ 'ਚ ਕਿੰਤੂ ਪਰੰਤੂ ਕਰਨਾ ਸਖਤ ਮਨ੍ਹਾਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜਾ ਧਰਮ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨਾ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੈਂਸਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਏਡਜ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਸਮਾਜ, ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ 'ਚ ਧਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਯੋਗਦਾਨ ਨਹੀਂ। ਸਗੋਂ ਇਸ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਕਾਸ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਕ ਪਾਈ ਹੈ।
ਭਾਵੀ ਦਾ ਫਲਸਫਾ
ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰ ਜਨਮ (ਭਾਵੀ ਦਾ ਫਲਸਫਾ) ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ, ਹਿੰਦੂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ। ਗਰੀਬ ਆਪਣੀ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭੋਗ ਕੇ ਦੁਰਦਸ਼ਾ 'ਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਇਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ 'ਚ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਭਾਵ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਕਰ। ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਜਨਮ 'ਚ ਕਿਸੇ ਅਮੀਰ ਘਰ 'ਚ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੀ ਆਦਮੀ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਮਰਨ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਕਿਸਮਤਵਾਦੀ ਫਲਸਫੇ ਕਾਰਨ ਹਿੰਦੂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਆਲਸੀ ਆਦਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਿੰਦੂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ 'ਚ ਇੱਕ ਗ੍ਰੰਥ ਦੂਸਰੇ ਗੰ੍ਰਥ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ 'ਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ (4, 48, 53, 54) 'ਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਨ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਹੀ ਵੇਦ ਵਗੈਰਾ ਦੇ ਪੜ੍ਹਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਨਪੜ੍ਹ Converted from Satluj t

rab da yabb 39

ਅਗਿਆਨੀ) ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਹੁਤਾ ਪੜ੍ਹਣ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਖਰਾਬ (ਨਾਸਤਿਕ) ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਧਰਮ ਗੰ੍ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਛਲ, ਕਪਟ, ਧੋਖੇ, ਫਰੇਬ, ਕੁਕਰਮ, ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਸਹੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਧਰਮ ਦਾ ਮੋਢੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ। ਪਰ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਮੋਢੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਅੰਗਰੇਜ ਵਿਦਵਾਨ ਮੈਕਸਮੂਲਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਅਜੀਬ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਖਿਲਾਰਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਸੀ ਵਿਰੋਧਭਾਸਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਬ 'ਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਰੀਬ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਪਰਲੋਕ 'ਚ, ਅਮੀਰ ਲਈ ਐਸ਼ੋ ਅਰਾਮ ਇਸੇ ਜਨਮ 'ਚ। ਰੱਬ 'ਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਮਾਜਿਕ ਨਾ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਬੱਸ ਇਹ ਹੀ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਧਰਮ, ਰੱਬ ਅਤੇ ਜਾਤ ਪਾਤ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਤਿੰਨ ਕੈਂਸਰ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਕੋਈ ਸਾਮਜ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਧਰਮ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅਫੀਮ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਨਾਤਾ ਅਸਲੀ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲੋਂ ਤੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲਪਨਿਕ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਲਿਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰੱਬ ਸਿਰਫ ਆਦਮੀ ਦੀ ਦਿਮਾਗੀ ਕਲਪਨਾ 'ਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਲਪਨਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਰੱਬ ਆਪਣੇ ਆਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ
ਆਤਮਾ ਵੀ ਰੱਬ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ। ਭਾਵੀ ਦਾ ਫਲਸਫਾ (ਪੁਨਰ ਜਨਮ) ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਭਾਵੀ ਦਾ ਫਲਸਫਾ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਨੇ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ ਤਾਂ ਹਿੰਦੂ ਪਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਦਿ ਸ਼ੰਕਰਾਚਾਰੀਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ 84 ਲੱਖ ਜੂਨਾਂ, ਆਤਮਾ, ਪੁਨਰ ਜਨਮ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਨਾਲ ਹੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ 'ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਹਮਲੇ ਕਰਕੇ ਬੋਧੀਆਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲੇਆਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੋਧੀ ਮੱਠ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਨੂੰ ਭਾਰਤ 'ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਿੰਦੂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਐਨੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ (ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ) ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਹਿੰਦੂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਜਕੜ 'ਚ ਆਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸਮਤਵਾਦੀ ਬਣ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਸ ਮਨੋ-ਦਿਸ਼ਾ ਅੱਜ Converted f

rab da yabb 40

ਦੇ ਹੁਕਮਰਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੀ.ਵੀ. ਚੈਨਲਾਂ, ਅਖਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਭਾਵੀ ਦੇ ਫਲਸਫੇ ਦਾ ਧੂਆਂਧਾਰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਕਮਰਾਨਾਂ ਦੀ ਮੁਢ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਮਨਸ਼ਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਾ ਕਰਨ।
ਪਦਾਰਥ ਹੀ ਸੱਚ : ਪਦਾਰਥ (ਮੈਟਰ, ਮਾਦਾ) ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਮੁਢ ਕਦੀਮ ਤੋਂ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਜਿਨਾਂ ਪਦਾਰਥ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅੱਜ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁਝ ਨਹੀਂ (ਸ਼ੂਨਯ) 'ਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਵਿਗਿਆਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਸੂਖਮ ਕਣ ਫੋਟੋਨ, ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨ ਦੇ ਖੋਖਲੇਪਣ 'ਚੋਂ ਹੋ ਕੇ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਕਣ ਫੋਟੋਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਕਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ। ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ। ਸ਼ਕਤੀ (ਗੁਰੂਤਾ ਖਿੱਚ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼) ਆਦਿ ਸਭ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਰੱਬ (ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ) ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਕਣ-ਕਣ 'ਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਕਣ ਨਹੀਂ। ਕਣ ਇਕੱਲਾ ਜਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਸਰੇ (ਐਟਮ) ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਕਣ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ ਪਰ ਰੱਬ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਚੀਜ ਹੈ। ਜਿਸ ਰੱਬ ਨੂੰ ਕਣ ਕਣ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਸੇ ਕਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 'ਚ ਸਭ ਕੁਝ ਅਨੁਸ਼ਾਸ਼ਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਰੱਬ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕਣ ਵਿੱਚ ਵਿਆਿਪਕ ਹੋ ਕੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਹੋਣਾ ਕਿਵੇਂ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਨਾਤਨ ਧਰਤੀ ਹਿੰਦੂ ਆਦਿ ਗੁਰੂ ਸ਼ੰਕਰਾਚਾਰੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸੂਖਮ ਬ੍ਰਹਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਭਰਮ ਜਾਲ। ਜੋ ਨਹੀਂ ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਭਰਮ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਜੱਗ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਝੂਠ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮ, ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਦਾਰਥ ਹੈ। ਸਵਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ, ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਜੇ ਪਦਾਰਥ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਪਦਾਰਥ 'ਚ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲੀ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਫੋਕੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ। ਪਦਾਰਥ ਕਦੇ ਜੜ੍ਹ Converted from Satluj to Unic

rab da yabb 41

ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਹਰੇਕ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਹਰ ਵਕਤ ਗਤੀ 'ਚ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਇੱਕ ਮਨਘੜਤ ਕਲਪਨਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਾ ਆਤਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ। ਫਿਰ ਕੌਣ ਕਿਸ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ? ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਤਮਾ ਨਾ ਮਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਉਸ ਦਾ ਕੁਝ ਵਿਗੜਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਵਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਸਵਰਗ 'ਚ ਰਹੇ ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ 'ਚ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਸ਼ਟ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੁੱਖ ਦੁੱਖ ਸਿਰਫ ਮਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਸਰੀਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ, ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਸੋਚਣ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਵਗੈਰਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸੰਭਵ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਦ ਮਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੁੱਖ ਦੁੱਖ ਕਿਸਨੂੰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਦਾ ਧਾਰਮਿਕ ਜਗਤ ਕੋਲ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ।
ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਰਗੀ ਕਿ ਅੰਡਾ
ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਯਕੀਨਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਰਗੀ ਹੀ ਆਈ ਅਤੇ ਅੰਡਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਵਾਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੜ੍ਹ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਵਿਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਵਸਤੂ ਜਡ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਦਾਰਥ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਗਤੀ ਤੋਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਪਦਾਰਥ ਬਿਨਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਈਸ਼ਵਰਵਾਦੀ ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੱਛੇ ਭੂਤਕਾਲ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਦਾਰਥਵਾਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਵਰਵਾਦੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਭਵਿੱਖ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਧਰਤੀ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਬਿਨਾਂ ਪੌਦੇ ਅਤੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਰਹੀ। ਸਾਡੀ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ 99 ਫੀਸਦੀ ਗ੍ਰਹਿ (ਪਿੰਡ) ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਜਾਂ ਬਨਸਪਤੀ ਦੇ ਹਨ। ਭਾਵ ਪਦਾਰਥ ਚੇਤਨਾ ਬਿਨਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਚੇਤਨਾ ਪਦਾਰਥ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਚੇਤਨਾ ਕੋਈ ਅਲੱਗ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਅੰਗ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਪਰ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਖੋਹਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਦਿਮਾਗ ਪੰਜ ਤੋਂ ਸੱਤ ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਬੰਦ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਹੀ

rab da yabb 42

ਪੁਜਾਰੀ ਲੋਕ ਆਤਮਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੀ ਮਨ ਅਤੇ ਇਹ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਗਰਮੀ (ਕਾਰਬਨ) ਲੈ ਕੇ ਰੁੱਖ ਮੌਲਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁੱਕ ਜਾਣ 'ਤੇ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਪਿੱਛੋਂ ਸੁਆਹ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਰਬਨ ਫਿਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਮ ਆਸਤਿਕ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੱਕੜ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਸਿਰਫ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਆਮਤ (ਪਰਲੋ) ਵਾਲੀ ਕਲਪਨਾ ਇਸੇ ਲਈ ਗਲਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਪਦਾਰਥ ਖਤਮ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਦੇ ਰੂਪ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਅਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਮੌਜ਼ੂਦ ਰਹੇਗਾ। ਸ਼ੂਨਯ 'ਚੋਂ ਨਾ ਕੋਈ ਪਦਾਰਥ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਸ਼ੂਨਯ (ਜ਼ੀਰੋ) ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਰ ਕਲਪਤਾ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਅਨੇਕਾਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਸੌ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਚੇਚਕ ਰੋਗ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਤਲਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਰੋਪੀ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪਰ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਸ਼ੀਤਲਾ ਮਾਤਾ ਵਾਲੀ ਕਲਪਨਾ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਹੜ, ਤਪਦਿਕ, ਪੋਲੀਓ ਆਦਿ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅੱਜ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਿਨਾਰੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸੱਪ ਦੀ ਮਣੀ (ਨਾਗਮਣੀ) ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਪਰ ਅੱਜ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੀ ਹਰੇਕ ਜਾਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸੱਪ ਦੇ ਬੀਨ 'ਤੇ ਮੇਲ੍ਹਣ ਦੀ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਲੋਕ ਅੱਜ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੱਪ ਦੇ ਕੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਰੱਬ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ
ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ 'ਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣੇ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਆਪਣੀ ਧੁਰੀ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਣਾ ਅਤੇ ਹੀਲੀਅਮ ਗੈਸ ਰਾਹੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਬਲਣਾ, ਧਰਤੀ ਸਮੇਤ ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦਾ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਮਿੱਥੇ ਵਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੁਰੂਤਾ ਖਿੱਚ ਕਾਰਨ ਚੀਜਾਂ ਦਾ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਨਿਵਾਣ ਵੱਲ ਜਾਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਕੋਈ ਗੈਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਕਰਾਮਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨਿਵਾਣ ਵੱਲ ਜਾਣੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਡੈਮ ਆਦਿ ਬਣਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਲਘਰ ਬਣਾ ਕੇ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਪਾਣੀ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਆਉਣਾ ਨਿਵਾਣ ਵੱਲ ਹੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਕਰਾਮਾਤੀ ਬਾਬਾ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਉਚਾਈ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੋਰ ਸਕਦਾ। ਕੁਦਰਤੀ ਆਫਤਾਂ ਵਿੱਚ

rab da yabb 43

ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਖੋਜ ਕਰਕੇ ਚੇਚਕ, ਪੋਲੀਓ, ਕੋਹੜ ਆਦਿ ਬਾਮਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਡੈਮ ਬਣਾ ਕੇ ਹੜ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਅਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੇ ਉਪਾਅ ਖੋਜ ਲਏ ਹਨ। ਰੇਤਲੇ ਟਿੱਬੇ ਕਰਾਹ ਕੇ ਹਨੇਰ੍ਹੀਆਂ ਆਉਣੀਆਂ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਗਿਆਨ ਕਾਰਨ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਪੂਜਾ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਡਰ ਸਭ ਅਗਿਆਨ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਸਤਿਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬ ਸਰਬ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਸਰਬ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਕਣ ਕਣ 'ਚ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰੱਬ ਸਰਬ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ ਕਿਉਂ ਉਸਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਕਿਉਂ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪੀੜਾ, ਘ੍ਰਿਣਾ ਅਤੇ ਕਾਣੀ ਵੰਡ ਹੈ।
ਪੁਰਾਤਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਔਰਤ (ਦੇਵੀ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਿਤਵ ਕੇ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਔਰਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦ ਆਦਮੀ ਨੇ ਔਰਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦ ਆਦਮੀ ਨੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਦਮੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਅਜਿਹਾ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਪੁਰਸ਼ ਜਨਣ ਅੰਗ ਹੀ ਪੂਜੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਅਰਬ ਕਵੀ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਜਨਣ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਦੇ ਸਨ। ਨਿਕਾਹ ਦਾ ਅਰਥ ਹੀ ਸੰਭੋਗ ਹੈ ਸ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਡਰ ਕਾਰਨ ਹੀ ਹਵਾ, ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਧਰਤੀ ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਬਣਦੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਲਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਨਰਕ ਸਵਰਗ ਦੀ ਵੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਲਈ ਗਈ। ਰੱਬ 'ਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਅਮੀਰ ਸਮਾਜ ਲਈ ਆਪਣੀ ਅਮੀਰੀ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਐਸ਼ ਆਰਾਮ ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਹਿਤ (ਸੰਤਾਂ) ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੀ, ਮੁਕਤੀ ਗਰੀਬ ਲਈ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਰੱਬ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਾ ਬਰਾਬਰੀ ਅਤੇ ਕਾਣੀ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਬੱਸ ਇਹੋ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ Converted from Sat

rab da yabb 44

ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਕਤਲੇਆਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਂਝ ਹਰ ਧਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਧਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰੱਬ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰੀ, ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਧਰਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਰਬਾਂ ਖਰਬਾਂ ਸਾਲ ਇੱਥੇ ਧੁੰਦੂਕਾਰ ਸੀ। ਨਾ ਦਿਨ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਰੱਬ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਫੁਰਨਾ ਫੁਰਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬ ਨੇ ਕੁੰਨ (ਹੋ ਜਾ) ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣ ਗਈ। ਇਸਾਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬ ਨੇ ਛੇ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਥੱਕ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਹਿੰਦੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਾਭੀ 'ਚੋਂ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕਮਲ 'ਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵੇਦ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣਾਈ। ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸੁੰਨ ਸਮਾਧ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਫੁਰਨਾ ਫੁਰਿਆ। ਫੁਰਨਾ ਸਿਰਫ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫੁਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਾਸਤੇ ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਵਾਸਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਜਦ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਫੁਰਨਾ ਕਿਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਫੁਰਿਆ। ਇਸਲਾਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਬ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ, ਭੈਣ-ਭਰਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੈ। 'ਅਜੋਨੀ ਸੈਭੰ' ਭਾਵ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੂਨੀ 'ਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਈਸਾ ਮਸੀਹ, ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਹੰਮਦ, ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੱਬ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਨ ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਜੂਨੀ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਆ ਗਿਆ। ਹਿੰਦੂ ਤਾਂ ਮੱਛ-ਕੱਛ ਆਦਿ ਜਿਹੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੱਬ ਨੂੰ ਅਵਤਾਰ ਆਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਤਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਜੂਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ 'ਅਜੋਨੀ ਸੈ ਭੰ' ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਬਣਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਆਦਮੀ ਹੀ ਆਦਮੀ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਾਬਰੀ ਮਸਜਿਦ, ਰਾਮ ਮੰਦਰ ਆਦਿ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ Converted from Satluj to Unicode

rab da yabb 45

ਦੀ ਮਸਾਲ ਹੈ। ਹੰਿਦੂਆਂ ਕੋਲ ਇੱਥ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਵੱਿਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਤੀ ਕਰੋਡ਼ ਰੱਬ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੱਬਾਂ ਵੱਿਚ ਬਾਂਦਰ, ਸੱਪ, ਚੂਹਾ, ਕੱਛੂ, ਕੋਹਡ਼ ਕਰਿਲੀ, ਗਰਡ਼ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਪੱਿਪਲ, ਨੰਿਮ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦਾ ਤਣਾ ਆਦ ਿਹਨ। ਪੱਿਪਲ (ਵਸ਼ਿਨੂੰ) ਅਤੇ ਨੰਿਮ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ (ਲਛਮੀ) ਦਾ ਆਪਸ @ਚ ਵਆਿਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਸ਼ਹਰਾਂ ਵੱਿਚ ਦੇਖਆਿ ਗਆਿ ਕ ਿਹੰਿਦੂ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਆਿਹ ਕਰਵਾਉਣ ਸਮੇਂ ਬਕਾਇਦਾ ਬਰਾਤ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਰ ਵਲੀਅਮ ਜ਼ੋਨਜ ਅਨੁਸਾਰ ਹੰਿਦੂਆਂ ਦੇ ਜ਼ਆਿਦਾਤਰ ਰੱਬ ਭੈਡ਼ੇ ਆਚਰਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭੋਗ ਵਲਾਸੀ ਹਨ। ਹੰਿਦੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਕ ਹਨ। (ਹੁਣ ਸੱਿਖ ਵੀ ਇਸ @ਚ ਸ਼ਾਮਲਿ ਹਨ) ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਭਾਰਤ ਵੱਿਚ ਪੁਜਾਰੀ ਵਰਗ ਅਤੇ ਅੰਧਵਸ਼ਿਵਾਸ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਨਰਿੰਆਕਾਰ ਕਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕ ਿਉਹ ਦੇਖਆਿ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਆਕਾਰ ਵੱਿਚ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਰਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਪ੍ਰਸਾਦ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਆਦ ਿਚਡ਼੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੱਿਥੋਂ ਦੀ ਸਆਿਣਪ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਨੇ ੨੬੦੦ ਸਾਲ ਪਹਲਾਂ ਕਹਾ ਸੀ ਕ ਿਕੋਈ ਰੱਬ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਸੇ ਗੰ੍ਰਥ ਜਾਂ ਵਅਿਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਉੱਪਰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਵਸ਼ਿਵਾਸ਼ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਲਕੀਰ ਦੇ ਫਕੀਰ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਣਿ ਦੰਿਦੀ।
ਰੱਬ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ
ਆਮ ਤੌਰ @ਤੇ ਲੋਕ ਰੱਬ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ (ਪ੍ਰਕਰਿਤੀ) ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸ਼ਬਦ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕ ਿਕੁਦਰਤ ਇੱਕ ਠੋਸ ਹਕੀਕਤ ਹੈ ਅਤੇ ਰੱਬ ਮਹਜਿ ਕਲਪਨਾ। ਕੁਦਰਤ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਤ ਰਹਾ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ। ਰੌਲਾ ਉਦੋਂ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਾਦਰ (ਕੁਦਰਤ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ) ਸਰਿਜ ਲਆਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹ ਿਦੱਿਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕ ਿਰੱਬ ਦੇ ਹੁਕਮ ਬਨਾਂ ਪੱਤਾ ਨਹੀਂ ਹੱਿਲਦਾ। ਜਸਿ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਬਾਡੀਗਾਰਡ ਵਾਲਆਿਂ ਬਾਬਆਿਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ੨੫-੨੫ ਲੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਵਗਿਆਿਨ ਅਨੁਸਾਰ ਭੌਤਕਿConverted from Satluj t

rab da yabb 46

ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਘਟਿਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਰੱਬ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ। ਕੁਦਰਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ। ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੌਜ਼ੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਵਸਤੂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਭਾਵ ਨਿਯਮ ਵਸਤੂਗਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਗੁਰੂਤਾ ਖਿੱਚ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੌ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦਾ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ 63 ਉਪਗ੍ਰਹਿਆਂ (ਚੰਦਰਮਾ ਆਦਿ) ਦਾ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੁਆਲੇ ਅਤੇ 1600 ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਘੂ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਅਤੇ ਪੂਛਲ ਤਾਰਿਆਂ, ਉਲਕਾਪਾਤਾਂ ਦਾ ਸੂਰਜੀ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿਣਾ ਕਰੋੜਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਪਣੀ ਧੁਰੀ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਣਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਨਣੇ, ਹਵਾ ਦਾ ਹਲਕੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਵਗਣਾ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਹਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਖਤਮ ਵੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਮਾਦੇ ਨੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਬਸ ਇਸ ਦਾ ਲੈ ਦੇ ਕੇ ਇਹੀ ਅਰਥ ਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਦੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਿਯਮਾਂ ਅਧੀਨ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵਟਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਮਾਦਾ ਹਰ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ। ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਦਿ ਸਭ ਮਾਦੇ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ।
ਨਛੱਤਰ ਮਾੜਾ ਸੀ
'ਕਹਿਣ ਉਮੀਦਵਾਰ ਨਛੱਤਰ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਚੋਣਾਂ ਗਏ ਹਾਂ ਹਾਰ ਨਛੱਤਰ ਮਾੜਾ ਸੀ।' ਇਹ ਸ਼ੇਅਰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਨਛੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਜਾਨਣ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਮਨ 'ਚ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ। ਜੋਤਸ਼ੀ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਛੱਤਰ (ਹਿੰਦੀ 'ਚ ਨਖਸ਼ੱਤਰ) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਗਹੁ ਨਾਲ ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਕਲ ਜਿਹੀ ਬਣਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਹੀ ਨਛੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ 88 ਦੇ ਕਰੀਬ ਨਛੱਤਰ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਹਰ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ 'ਚ ਵੱਖੋ ਵੱਖ ਹਨ। ਪੱਛਮ 'ਚ ਜਿਸ ਨਛੱਤਰ ਨੂੰ ਉਰਸਾ ਮੇਜਰ ਜਾਂ ਗਰੇਟ ਬੀਅਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤ 'ਚ ਸਪਤਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਤ 'ਚ ਬ੍ਰਿਸ਼ਚਕ ਅਤੇ ਹਿਰਨ ਕਹੇ

rab da yabb 47

ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨਛੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ 'ਚ ਸਕਾਰਪੀਓ ਅਤੇ ਓਰੀਅਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ 88 ਨਛੱਤਰਾਂ 'ਚੋਂ ਹੀ ਬਾਰਾਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ 12 ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਰਾਸ਼ੀ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਜੋਡਿਅਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੋਡਿਅਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਦਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਵਰਗ ਵੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਤਾਂ ਅਖਬਾਰ 'ਚ ਰਾਸ਼ੀਫਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਾਲਿਮਾਨਾ ਮਜ਼ਾਕ ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਆਦਮੀ ਕਿਸੇ ਗੈਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਹਾਰੇ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਸ਼ੀ ਕੀ ਹੈ? ਖਾਲੀ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਫਰਜ਼ੀ ਵੰਡ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਕੁੰਡਲੀ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ੀ ਨਛੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਕਸ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਦੋਂ ਅਕਾਸ਼ੀ ਗ੍ਰਹਿ, ਨਛੱਤਰ ਆਦਿ ਕਿਸ ਸਥਿਤੀ 'ਚ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਸੇਧ ਬਦਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੌ। ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖਾਲੀ ਪੁਲਾੜ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਲਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਰਾਸ਼ੀ ਖੰਡ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨੌਂ ਭਾਗ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ 108 ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਐਨੇ ਨਾਂਅ ਰੱਖਣੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਹਰ ਭਾਗ ਦੀ ਪਛਾਣ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ 108 ਧੁਨੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਭਾਗ ਦੀ ਪਛਾਣ ਇੱਕ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁੰਭ ਰਾਸ਼ੀ ਲਈ ਧੁਨੀ ਗੂ, ਗੇ, ਗੋ, ਸਾ, ਸੀ, ਸੁ, ਸੇ ਸਾ ਆਦਿ। ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਜਿਸ ਭਾਗ 'ਚ ਹੋਵੇ ਉਸੇ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਨਾਂਅ ਰੱਖਣ ਦੀ ਤਜਵੀਜ ਕੀਤੀ। ਭਾਵ ਰਾਸ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾਮ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਰਾਸ਼ੀਫਲ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂਅ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਰਾਸ਼ੀ ਬਾਅਦ 'ਚ ਬਣਦੀ ਹੈ। (ਉਂਜ ਜੇ ਰਾਸ਼ੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਵੀ ਨਾਂਅ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ)। ਪਰ ਰਾਸ਼ੀਫਲ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਐਨੀ ਕੁ ਗੱਲ ਦਾ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਾਸ਼ੀ ਬਣਦੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ।
ਜੋਡਿਅਕ (ਰਾਸ਼ੀਫਲ) ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਸੂਰਜ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ Converted from Satluj to Unico

rab da yabb 48

ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਛੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ (ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ) ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣਗੀਆਂ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਤੁਲਾ (ਲਿਬਰਾ) ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਤਾਰੇ ਤੱਕੜੀ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਸਰੀਆਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਏਰੀਜ਼-ਦੁੰਬਾ, ਟਾਰਸ-ਬਲਦ ਤੇ ਬੱਕਰੀ, ਕੈਪਰੀਕਾਰਨ (ਮੀਨ) ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਕੀ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਮਿਥੁਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਸੰਭੋਗ, ਇਸ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਤਾਰੇ ਲੰਮੇ ਪਏ ਨਰ-ਨਾਰੀ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਤਾਰੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਅਤੇ ਕੰਨਿਆ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਤਾਰੇ ਕੁੜੀ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਧਰਤੀ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋਤਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ 'ਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੀ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਕਾਨ ਦੀ ਨੀਂ ਹੀ ਗਲਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰੇ ਕੀ ਲੱਞਣਾ ਹੋਇਆ। ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਲੱਛਣ ਉਸ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਜੁਲਦੇ ਹਨ। ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ ਮੀਨ ਰਾਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਵਰਗੀ ਚੰਚਲਤਾ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨੀ, ਤੁਲਾ, ਤੱਕੜੀ ਵਾਂਗ ਸੰਤੁਲਿਤ ਅਤੇ ਸਿੰਘ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦਲੇਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਆਦਿ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਇੱਕੋ ਤਲ 'ਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਟਿਮਕਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਤਾਰਿਆਂ 'ਚੋਂ ਕਈ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਗੁਣਾ ਵੱਡੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੂਰੀਆਂ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਛੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਸ਼ਕਲ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਪੁਲਾੜ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਣ 'ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਕਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਅਰਬਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਤਾਰਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਪੀਡ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਥਿਰ ਹਨ। ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਛੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੀ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੋਤਿਸ਼ ਮੁਤਾਬਿਕ ਧਰਤੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਇਸ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। (400 ਸਾਲ Converted from Satluj to Unicode

rab da yabb 49( atinka)

ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਲੈਲੀਓ-ਕਾਪਰਨਿਕਸ ਵਰਗੇ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਭੋਗ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ) ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਪੁਲਾੜ 'ਚੋਂ ਧਰਤੀ ਘੁੰਮਦੀ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਖਬਾਰਾਂ 'ਚ ਛਪਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜੋਤਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ਖੜ੍ਹੀ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਸ਼ੀਫਲ ਦੁਆਰਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾ ਕੇ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਲੋਕ ਵੀ ਫਖਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਰਾਸ਼ੀਫਲ 'ਚ ਆਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਦਾ ਯੁੱਗ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦਾ ਯੁੱਗ ਹੈ, ਪਰ ਲਕੀਰ ਦੇ ਫਕੀਰ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਹਨੇਰਿਆਂ 'ਚ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਬਕੌਲ ਸ਼ਾਇਰ “ਉਲੂਆਂ ਵਾਂਗ ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੀ ਇੰਜ ਹੀ ਜੀਅ ਲੈਣਾ ਸੀ, ਜੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਸੀ।”

ਕਾਸ਼ ਰੱਬ ਹੁੰਦਾ
ਕਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਕੋਈ ਰੱਬ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜਿਹੜਾ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਦਾ।
ਥਾਂ-ਥਾਂ ਮੰਦਿਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ, ਡੰਡਾ ਫੇਰਦਾ ਅਤੇ ਛਿਤਰੌਲ ਕਰਦਾ।
ਲਾਉਣ ਦਿੰਦਾ ਨਾ ਉੱਚੀ ਸਪੀਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਈਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲ-ਕਬੋਲ ਕਰਦਾ।
ਢਿੱਲੋਂ ਸੱਚੀਂਮੁੱਚੀ ਜੇ ਹੁੰਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤਾਂ, ਇੱਥੇ ਲੋਟੂ ਨਾ ਕੋਈ ਕਲੋਲ ਕਰਦਾ।
Converted from Satluj to Un

rabb da yabb peg 28

ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਭੋਰਾ ਭਰ ਵੀ ਦੇਣ ਨਹੀਂ। ਗਤੀ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਹੈ ਅਤੇ ਗਤੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨਾ ਗਲਤ ਹੈ। ਗਤੀ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਚ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ 10 ਅਰਬ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਸਤੀਆਂ (ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾਵਾਂ) ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਸਾਡੀ ਅਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਵੀ ਇੱਕ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ 10 ਅਰਬ ਤਾਰੇ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਸੂਰਜ ਇਸ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇੱਕ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਡਿਗਰੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਵਜ਼ਨ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਚ ਭਾਰੀ ਦਬਾਅ ਹੈ। ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਧੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਆਪਣੇ ਵਜਨ ਤੋਂ ਨੱਬੇ ਅਰਬ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਊਰਜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਬਿਲਕੁੱਲ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਬੰਬ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ) ਇਸ ਊਰਜਾ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 'ਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਾਰਥ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਦਿਮਾਗ ਦੇ 10 ਅਰਬ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜੇ (ਨਿਊਰੋਨ) ਸੂਚਨਾ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਇੱਥ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਰਟੈਕਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਸਾਇਣਕ ਤਰਲ ਸੋਚਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀ (ਕੋਰਟੈਕਸ) ਹੋਰ ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ 'ਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂ ਨਾਮਾਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਦਿ ਮਾਨਵ ਦੀ ਇਹ ਸੋਚਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਪੂਰੀ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਤਾਂ ਸਕਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ। ਲੱਖਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ 'ਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਯਾਦ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਖਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਪਦਾਰਥ ਬਿਨਾ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜੜ੍ਹ ਪਦਾਰਥ 'ਚੋਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਮਾਨਵ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂਆਂ 'ਚ ਰਹੇ ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਮਾਗੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। 1956 'ਚ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਲਖੀਮਪੁਰ ਖਰੀ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਭੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਰਾਮੂ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲਖਨਊ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ 'ਚ ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌ ਸਾਲ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਿਆ ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਨੌ ਸਾਲ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨੀ ਆ ਕੇ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। (ਹਵਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਿੰਘ ਭਾਰਤੀ Converted from Satluj to Unico

rabb da yabb peg 25

ਵਕਾਸ ਦੇ ਅਧਿਐਨ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਡੇਢ ਸੌ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਉਸ ਦੀ ਜੀਵ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਥਿਊਰੀ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਕੋਈ ਚੈਲਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਡਾਰਵਿਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਪਦਾਰਥ 'ਚ ਤਬਦੀਲੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਅਤੇ ਬਨਸਪਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਜਾਇਬ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਹੇਠੋਂ ਨਿਕਲੇ ਡਾਇਨਾਸੌਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਢਾਂਚੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਈਸ਼ਵਰਵਾਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਕੋਈ ਕਲਪਿਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਸਹਿਤ ਸਾਬਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਦਨਦਨਾਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਜਨ ਛੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮੰਜਿਲਾਂ ਇਮਾਰਤ ਜਿੰਨੇ ਉੱਚੇ ਸਨ। ਇਹ ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਇੱਥ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਅੰਡੇ 'ਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਡਿਆਂ ਦੇ ਖੋਲ ਵੀ ਅਜਾਇਬਘਰਾਂ 'ਚ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਲਵਾਯੂ ਬਦਲ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ 'ਚ ਕਠਿਨਾਈ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਦੇ ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗੇ। ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਮਾਗੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਕਸਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ, ਰੁੱਖ ਪੌਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਢਾਲ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਦਮੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦ ਆਦਮੀ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ 'ਚ ਵੀ ਤਵੱਚਾ ਇੰਦਰੀ (ਖੱਲ) ਸੀ। ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਖੱਲ ਹਿਲਾ ਕੇ ਮੱਛਰ, ਮੱਖੀ ਉਡਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਮੱਛਰ, ਮੱਖੀ ਉਡਾਉਣ ਲਈ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਤਵੱਚਾ ਇੰਦਰੀ ਬੇਹਰਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਂਜ ਯਤਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕਈ ਆਦਮੀ ਅੱਜ ਵੀ ਆਪਣੀ ਖੱਲ ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਇਕੱਲਾ ਕੰਨ ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਟ 'ਚ ਇੱਕ ਨਾੜੀ ਅਪੈਨਡਿਕਸ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਉਪਯੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੇਟ 'ਚ ਭਿਆਨਕ ਦਰਦ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਕਸਤ ਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੀ ਇਹ ਨਾੜ ਕੱਟ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ

rabb da yabb peg 24

ਰਸਤਿਆਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੁਰੂਤਾ ਖਿੱਚ 8 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਦਾਗੇ ਉਪਗ੍ਰਹਿ ਤਾਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖਿੱਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ 8 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੁਰੂਤਾ ਖਿੱਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਉਪਗ੍ਰਹਿ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਇੰਜਨ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਖਿੱਚ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁੱਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਵਾਸਤੇ ਰਾਕਟ ਦੀ ਗਤੀ 11 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖਿੱਚ ਦਾ ਨਿਸਤਾਰ ਵੇਗ 11 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਧਰਤੀ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟ ਰਹੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ (ਗ੍ਰਹਿਆ, ਉਪਗ੍ਰਹਿਆਂ, ਪੂਛਲ ਤਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ) ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੰਤਤਾ ਦਾ ਸਫਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਾਂਹ ਤੁਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 'ਚ ਕੁਝ ਵੀ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਗਤੀ 'ਚ ਹਨ। ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਅਠਾਰਾਂ ਅਰਬ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਣੀਆਂ ਕੁੱਲ ਗਲੈਕਸੀਆਂ ਦੇ ਅਸੰਖ ਤਾਰੇ ਇਸ ਵਕਤ ਸਮੁੱਚੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 'ਚ ਮੌਜ਼ੂਦ ਹਨ। ਪਦਾਰਥ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਪਦਾਰਥ ਵਿੱਚ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। (ਜੋਤਿਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋਤਿਸ਼ ਝੂਠ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ)। ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾ ਕੇ ਲੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਿਮਣ, ਪ੍ਰੋਹਿਤ, ਪੁਜਾਰੀ ਅੱਜ ਵੀ 9 ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦਹਿਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਨ ਰਹੇ ਹਨ। ਚੰਨ ਉਪਗ੍ਰਹਿ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਨ ਰਹੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਉੱਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਦੂਸਰੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ 60 ਉਪਗ੍ਰਹਿਆਂ ਬਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਰਾਹੂ, ਕੇਤੂ ਸਿਰਫ ਕਲਪਿਤ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਕੀ ਅਸਰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹਿ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕਰੋੜਾਂ ਮੀਲ ਦੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਨੀ ਦਾ ਨਾਂਅ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਅਤੇ ਲੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰਲਸ ਡਾਰਵਿਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵ

rabb da yabb peg 24

ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਹਰਾ ਚਾਰਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਇਹਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੱਜ ਵੀ ਹੈ। ਜਦ ਆਦਮੀ ਨੇ ਚਰਵਾਹੇ ਦਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੰਡ ਬਣਾ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਅਮੀਰ ਗਰੀਬ ਵਰਗ ਬਣ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਸਾਮੰਤ, ਪੂੰਜੀਪਤੀ ਬਣੇ। ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਖੂਨੀ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਖੂਨੀ ਲੜਾਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ ਆਦਮੀ ਲੜਾਈਆਂ 'ਚ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਰੋਗਾਂ 'ਚ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਮਰੇ। ਜੇ ਵਾਕਿਆ ਹੀ ਕੋਈ ਰੱਬ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਬਾਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਣੀਆਂ। ਮਾਨਵ ਸਮਾਜ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਰਹੇਗਾ। ਮਾਨਵ ਸਮਾਜ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਪਦਾਰਥ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮੌਜ਼ੂਦ ਹੈ। ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਅਕਾਰ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਮਾਣੂ (ਐਟਮ) ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਾਂਹ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਪ੍ਰੋਟਾਨ, ਨਿਊਟ੍ਰਾਨ, ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਫੋਟੋਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਆਕਾਰ ਬਾਰੇ ਵਿਗਿਆਨ ਜਾਣ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਿਰ-ਆਕਾਰ (ਨਿਰੰਕਾਰ) ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਨਿਰ-ਆਕਾਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਆਕਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੇ ਆਤਮਾ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨ, ਫੋਟੋਨ ਵਾਂਗ ਇਹ ਵੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਪਕੜ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਨਿਰੰਕਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਾਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਦਮੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਵਜ਼ਨ : ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦੋ ਵਜ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਗਤੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਤੀਹੀਨ ਵਜ਼ਨ। ਜਿਵੇਂ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਗੋਲੀ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਕੁਝ ਕੁ ਗ੍ਰਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਗਤੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਟਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਗਤੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੈਕਿੰਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਗਤੀ ਵਾਲਾ ਵਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੌ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸਿੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਦਾਰਥ ਹਰ ਵਕਤ ਗਤੀ 'ਚ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਥਵੀ 'ਤੇ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ 92 ਤੱਤਾਂ 'ਚੋਂ ਰੇਡੀਅਮ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਹੁਣ Converted from Satluj to

ਅੰਨਾ ਹਜ਼ਾਰੇ ਡਟੋ ਰਹੋ
ਲੋਕ ਸਭਾ ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਹੋਏ ਵੱਡੀ ਜਿਹੜੀ ਝਪਟਦੀ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਬਾਜ਼ ਬਣਕੇ।
ਗੂੰਜੀ ਅੰਨਾ ਹਜ਼ਾਰੇ ਦੀ ਟੀਮ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਣਕੇ।
ਬੰਦਾ ਮੀਸਣਾ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਏ ਚੰਗਾ ਬੈਠਾ “ਮੋਹਣਾ” ਹੈ ਕਿਵੇਂ ਯਮਰਾਜ ਬਣਕੇ।
ਆਊ ਅੰਨਾ ਹਜ਼ਾਰੇ ਟੀਮ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ ਬਣਕੇ।
*
ਜੁੱਤੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਪਾਟ ਵੀ ਗਿਆ ਭੋਥਾ ਰਾਂਝੇ ਫਿਰਦੇ ਨੰਗ ਮਨੰਗ ਹੀਰੇ।
ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਆਉਂਦੀ ਦਸਦਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਹਢੀ ਸੰਗ ਹੀਰੇ।
ਚਾਰਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਖਾ ਗਏ ਕੈਦੋਂ ਉਜੜ ਗਏ ਨੇ ਬੇਲੇ ਤੇ ਝੰਗ ਹੀਰੇ।
ਖਪਤ ਕਲਚਰ ਨੇ ਸਭ ਬੰਦੇ ਮਰੋੜ ਦਿਤੇ ਨੇ ਲੋੜਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਦੀ ਵਧੀ ਮੰਗ ਹੀਰੇ।
ਸਾਨੂੰ ਜਿਉਣ ਦਾ ਅਜੇ ਨਾ ਵਲ ਹੁਣ ਆਇਆ ਪੈਣੇ ਸਿਖਣੇ ਨਵੇਂ ਨੇ ਢੰਗ ਹੀਰੇ।
*
ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੀ ਕਾਹਲ ਦਰ ਕਾਹਲ ਜੀ ਆਇਆ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਭੁਚਾਲ ਹੈ ਜਿਉਂ।
ਜਿਵੇਂ ਬੰਦੇ ਨੇ ਇਮਤਿਆਨ ਦੇ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਹੈ ਜਿਉਂ।
ਉਭੜਵਾਹਾ ਹੀ ਹਰ ਕੋਈ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਆਉਂਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇ ਵਿਚ ਉਬਾਲ ਹੈ ਜਿਉਂ।
ਜਿਉਣਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ ਬੰਦ ਅੱਜਕਲ• ਕਾਰਖਾਨੇ ਵਿਚ ਹੜਤਾਲ ਹੈ ਜਿਉਂ।
*
ਕਿਰਤੀ ਜੀਣਗੇ ਕਿੰਜ ਸਮਾਜ ਦੇ ਵਿਚ ਔਖਾ ਜਿਥੇ ਖਕੀਦਣਾ ਲੂਣ ਬੇਲੀ।
ਜਿਥੇ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਲਈ ਬਨਾਂਵਦੇ ਹਨ ਬਿੱਲੇ ਬਿੱਲੀਆਂ ਆਪ ਕਾਨੂੰਨ ਬੇਲੀ।
ਪੱਥਰ ਟੁੱਟੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜਿਥੇ ਪਾ ਦਏ ਖੌਰੂ ਅੰਨ•ੇ ਮਜ਼ਹਬ ਦਾ ਅੰਨ•ਾ ਜਨੂੰਨ ਬੇਲੀ।
ਜਿਥੇ ਜੋਰ ਪਾਖੰਡੀਆਂ,ਚੇਲੇ, ਬਾਬਿਆਂ ਦਾ ਉਥੇ ਮਿਲੂਗਾ ਕਿਵੇਂ ਸਕੂਨ ਬੇਲੀ

ਵਕਤ ਕਾਟੇ ਸੇ ਨਾ ਕਟਤਾ ਥਾ ਮਗਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਰਹੇ

*****ਵਕਤ ਕਾਟੇ ਸੇ ਨਾ ਕਟਤਾ ਥਾ ਮਗਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਰਹੇ
ਸੀਖ ਲੀ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਗ਼ਜ਼ਲ ਖ਼ੁਦ ਕੋ ਸੁਨਾਨੀ ਹਮ ਨੇ।
ਦੂਰ ਤਲਕ ਜਿਨਸੇ ਸਰੋਕਾਰ ਨਹੀਂ ਥਾ ਅਪਨਾ ਕਰ ਲੀਏ ਵੋਹ ਭੀ ਸਬਕ ਯਾਦ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਹਮ ਨੇ।
**
**ਅਬ ਨਾ ਪੀਨਾ ਸ਼ਰਾਬ ---ਕਿਆ ਸਮਝੇ, ਹੋਗੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਕਿਆ ਸਮਝੇ----।
*ਨੋਚ ਡਾਲੇ ਪਰ ਸਭੀ ਬੇਜਾਨ ਚਿੜੀਆ ਹੋ ਗਈ ,ਸਿਰ ਅਭੀ ਕਾਟਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਔਰ ਤੋ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ।
*ਜਿਨਕੋ ਆਖੋਂ ਸੇ ਲਗਾਇਆ ਜਿਨ ਕੇ ਰੋ ਰੋ ਕਰ ਪੜ•ਾ
ਹਾਏ ! ਵੋਹ ਖ਼ਤ ਭੀ ਨਜ਼ਰ ਆਨੇ ਲਗੇ ਬੇਕਾਰ ਸੇ।
*ਤੁਝ ਸੇ ਬਿਛੜ ਗਿਆ ਤੋ ਮਾਲੂਮ ਯੇ ਹੂਆ ਇਕ ਸ਼ਾਖ ਥਾ ਸਜ਼ਰ(ਰੁੱਖ) ਸੇ ਜੁਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੂੰ ਮੈਂ।
*ਉਮਰ ਭਰ ਕਰਤਾ ਰਹਾ ਹਰ ਸਖ਼ਸ਼ ਪਰ ਮੈਂ ਤਬਸਰੇ
ਅਪਨ ਗਿਰੇਬਾਂ ਮੇ ਝਾਕ ਕਰ ਕਭੀ ਦੇਖਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
*ਰੋਨੇ ਵਾਲੋਂ ਸੇ ਕਹੋ ਉਨਕਾ ਭੀ ਰੋਨਾ ਰੋ ਲੇਂ ਜਿਨਕੇ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਏ ਹਾਲਾਤ ਨੇ ਰੋਨੇ ਨਾ ਦੀਆ।
*ਤੁਝ ਕੋ ਖ਼ੁਦਾ ਸੇ ਮਾਂਗਕਰ ਜੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਤੋ ਹੋ ਗਿਆ ਯੇ ਔਰ ਬਾਤ ਹੈ ਖ਼ੁਦਾ ਹੈ ਭੀ ਯਾ ਨਹੀਂ।
*ਆਪ ਕਹਿਤੇ ਥੇ ਕਿ ਰੋਨੇ ਸੇ ਨਾ ਬਦਲੇਂਗੇ ਨਸੀਬ ਉਮਰ ਭਰ ਆਪ ਕੀ ਇਸ ਬਾਤ ਨੇ ਰੋਨੇ ਨਾ ਦੀਆ
*ਕਿਸੀ ਕੇ ਏਕ ਆਂਸੂ ਪਰ ਹਜਾਰੋਂ ਦਿਲ ਤੜਪਤੇ ਹੈਂ
ਕਿਸੀ ਕਾ ਉਮਰ ਭਰ ਰੋਨਾ ਯੂੰ ਹੀ ਬੇਕਾਰ ਜਾਤਾ ਹੈ।
*ਫੂਲ ਰਖੀਏ ਨਾ ਰਖੀਏ ਰਾਹੋਂ ਮੇ ਲਬ ਪੇ ਸਭ ਕੇ ਲੀਏ ਦੁਆ ਰਖੀਏ।
ਕੁਛ ਤੋ ਅਪਨੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਰੱਖਜਾ, ਇਨ ਕਿਤਾਬੋਂ ਮੇ ਤਿਤਲੀਆਂ ਰੱਖਜਾ।
ਇਨ ਦਰੱਖਤੋਂ ਕੇ ਫੂਲ ਨਹੀਂ ਗਿਰਤੇ ਇਨਕੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਂਧੀਆਂ ਰੱਖਜਾ।
ਲੋਗ ਥਕ ਹਾਰ ਕਰ ਨਾ ਲੌਟ ਜਾਏਂ ਰਾਸਤੋਂ ਮੇ ਕਹਾਨੀਆਂ ਰੱਖਜਾ।
ਹੋ ਰਹਾ ਹੈ ਗਰ ਜੁਦਾ ਮੁਝਸੇ ਮੇਰੀ ਆਂਖੋਂ ਪੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਰੱਖਜਾ।
*ਵੋਹ ਨਾਮ ਜਿਸਕੇ ਲੀਏਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾਈ ਗਈ ਨਾ ਜਾਨੇ ਕਿਆ ਥਾ
ਮਗਰ ਕੁਛ ਭਲਾ ਭਲਾ ਸਾ ਥਾ।
*ਡੂਬਤੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਤਾਰੇ ,ਭੀਗਤੀ ਜਾਤੀ ਹੈ ਰਾਤ
ਦਿਲ ਮੇ ਆਜ ਫਿਰ ਵਹੀ ਬੇਚੈਨੀਉਂ ਕਾ ਜੋਸ਼ ਹੈ।
*ਮੈਂ ਖੋ ਗਿਆ ਥਾ ਖ਼ੁਦਾਉਂ ਕੀ ਭੀੜ ਮੇ ਅਸਲੀ ਖ਼ੁਦਾ ਇਨਸਾਨ ਪੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ
ਹੀ ਪੜ•ੀ ਨਹੀਂ।
*ਉਸੀ ਕੋ ਆਂਖ ਭੀ ਢੂੰਢੇ , ਉਸੀ ਸੇ ਦੂਰ ਭੀ ਰਹੇ,ਉਸੀ ਸੇ ਦਿਲ ਭੀ ਪਰੇਸ਼ਾਂ ਹੈ
ਉਸੀ ਸੇ ਪਿਆਰ ਭੀ ਹੈ ਬਹੁਤ।
**ਮੁਝ ਕੋ ਭੂਲ ਜਾਨਾ ਲੇਕਿਨ ਦਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਯਾਦੋਂ ਸੇ ਸਜਾਏ ਰਖਨਾ।
*ਯੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਗ਼ਮ ਨਹੀਂ, ਹਾਂ ਮਗਰ ਆਂਖ ਪੁਰਨਮ ਨਹੀਂ
ਤੁਮ ਭੀ ਤੋ ਤੁਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਆਜ ਹਮ ਭੀ ਤੋ ਆਜ ਹਮ ਨਹੀਂ।
•


Converted

ਵਕਤ ਕਾਟੇ ਸੇ ਨਾ ਕਟਤਾ ਥਾ ਮਗਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਰਹੇ

*****ਵਕਤ ਕਾਟੇ ਸੇ ਨਾ ਕਟਤਾ ਥਾ ਮਗਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਰਹੇ
ਸੀਖ ਲੀ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਗ਼ਜ਼ਲ ਖ਼ੁਦ ਕੋ ਸੁਨਾਨੀ ਹਮ ਨੇ।
ਦੂਰ ਤਲਕ ਜਿਨਸੇ ਸਰੋਕਾਰ ਨਹੀਂ ਥਾ ਅਪਨਾ ਕਰ ਲੀਏ ਵੋਹ ਭੀ ਸਬਕ ਯਾਦ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਹਮ ਨੇ।
**
**ਅਬ ਨਾ ਪੀਨਾ ਸ਼ਰਾਬ ---ਕਿਆ ਸਮਝੇ, ਹੋਗੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਕਿਆ ਸਮਝੇ----।
*ਨੋਚ ਡਾਲੇ ਪਰ ਸਭੀ ਬੇਜਾਨ ਚਿੜੀਆ ਹੋ ਗਈ ,ਸਿਰ ਅਭੀ ਕਾਟਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਔਰ ਤੋ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ।
*ਜਿਨਕੋ ਆਖੋਂ ਸੇ ਲਗਾਇਆ ਜਿਨ ਕੇ ਰੋ ਰੋ ਕਰ ਪੜ•ਾ
ਹਾਏ ! ਵੋਹ ਖ਼ਤ ਭੀ ਨਜ਼ਰ ਆਨੇ ਲਗੇ ਬੇਕਾਰ ਸੇ।
*ਤੁਝ ਸੇ ਬਿਛੜ ਗਿਆ ਤੋ ਮਾਲੂਮ ਯੇ ਹੂਆ ਇਕ ਸ਼ਾਖ ਥਾ ਸਜ਼ਰ(ਰੁੱਖ) ਸੇ ਜੁਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੂੰ ਮੈਂ।
*ਉਮਰ ਭਰ ਕਰਤਾ ਰਹਾ ਹਰ ਸਖ਼ਸ਼ ਪਰ ਮੈਂ ਤਬਸਰੇ
ਅਪਨ ਗਿਰੇਬਾਂ ਮੇ ਝਾਕ ਕਰ ਕਭੀ ਦੇਖਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
*ਰੋਨੇ ਵਾਲੋਂ ਸੇ ਕਹੋ ਉਨਕਾ ਭੀ ਰੋਨਾ ਰੋ ਲੇਂ ਜਿਨਕੇ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਏ ਹਾਲਾਤ ਨੇ ਰੋਨੇ ਨਾ ਦੀਆ।
*ਤੁਝ ਕੋ ਖ਼ੁਦਾ ਸੇ ਮਾਂਗਕਰ ਜੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਤੋ ਹੋ ਗਿਆ ਯੇ ਔਰ ਬਾਤ ਹੈ ਖ਼ੁਦਾ ਹੈ ਭੀ ਯਾ ਨਹੀਂ।
*ਆਪ ਕਹਿਤੇ ਥੇ ਕਿ ਰੋਨੇ ਸੇ ਨਾ ਬਦਲੇਂਗੇ ਨਸੀਬ ਉਮਰ ਭਰ ਆਪ ਕੀ ਇਸ ਬਾਤ ਨੇ ਰੋਨੇ ਨਾ ਦੀਆ
*ਕਿਸੀ ਕੇ ਏਕ ਆਂਸੂ ਪਰ ਹਜਾਰੋਂ ਦਿਲ ਤੜਪਤੇ ਹੈਂ
ਕਿਸੀ ਕਾ ਉਮਰ ਭਰ ਰੋਨਾ ਯੂੰ ਹੀ ਬੇਕਾਰ ਜਾਤਾ ਹੈ।
*ਫੂਲ ਰਖੀਏ ਨਾ ਰਖੀਏ ਰਾਹੋਂ ਮੇ ਲਬ ਪੇ ਸਭ ਕੇ ਲੀਏ ਦੁਆ ਰਖੀਏ।
ਕੁਛ ਤੋ ਅਪਨੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਰੱਖਜਾ, ਇਨ ਕਿਤਾਬੋਂ ਮੇ ਤਿਤਲੀਆਂ ਰੱਖਜਾ।
ਇਨ ਦਰੱਖਤੋਂ ਕੇ ਫੂਲ ਨਹੀਂ ਗਿਰਤੇ ਇਨਕੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਂਧੀਆਂ ਰੱਖਜਾ।
ਲੋਗ ਥਕ ਹਾਰ ਕਰ ਨਾ ਲੌਟ ਜਾਏਂ ਰਾਸਤੋਂ ਮੇ ਕਹਾਨੀਆਂ ਰੱਖਜਾ।
ਹੋ ਰਹਾ ਹੈ ਗਰ ਜੁਦਾ ਮੁਝਸੇ ਮੇਰੀ ਆਂਖੋਂ ਪੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਰੱਖਜਾ।
*ਵੋਹ ਨਾਮ ਜਿਸਕੇ ਲੀਏਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾਈ ਗਈ ਨਾ ਜਾਨੇ ਕਿਆ ਥਾ
ਮਗਰ ਕੁਛ ਭਲਾ ਭਲਾ ਸਾ ਥਾ।
*ਡੂਬਤੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਤਾਰੇ ,ਭੀਗਤੀ ਜਾਤੀ ਹੈ ਰਾਤ
ਦਿਲ ਮੇ ਆਜ ਫਿਰ ਵਹੀ ਬੇਚੈਨੀਉਂ ਕਾ ਜੋਸ਼ ਹੈ।
*ਮੈਂ ਖੋ ਗਿਆ ਥਾ ਖ਼ੁਦਾਉਂ ਕੀ ਭੀੜ ਮੇ ਅਸਲੀ ਖ਼ੁਦਾ ਇਨਸਾਨ ਪੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ
ਹੀ ਪੜ•ੀ ਨਹੀਂ।
*ਉਸੀ ਕੋ ਆਂਖ ਭੀ ਢੂੰਢੇ , ਉਸੀ ਸੇ ਦੂਰ ਭੀ ਰਹੇ,ਉਸੀ ਸੇ ਦਿਲ ਭੀ ਪਰੇਸ਼ਾਂ ਹੈ
ਉਸੀ ਸੇ ਪਿਆਰ ਭੀ ਹੈ ਬਹੁਤ।
**ਮੁਝ ਕੋ ਭੂਲ ਜਾਨਾ ਲੇਕਿਨ ਦਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਯਾਦੋਂ ਸੇ ਸਜਾਏ ਰਖਨਾ।
*ਯੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਗ਼ਮ ਨਹੀਂ, ਹਾਂ ਮਗਰ ਆਂਖ ਪੁਰਨਮ ਨਹੀਂ
ਤੁਮ ਭੀ ਤੋ ਤੁਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਆਜ ਹਮ ਭੀ ਤੋ ਆਜ ਹਮ ਨਹੀਂ।
•

ਵਿਆਕਰਨ ਖੋ ਗਿਆ-----

ਵਿਆਕਰਨ ਖੋ ਗਿਆ-----
ਤਨ ਬਚਾਨੇ ਚਲੇ ਥੇ ਕਿ ਮਨ ਖੋ ਗਿਆ । ਏਕ ਮਾਟੀ ਕੇ ਪੀਛੇ ਰਤਨ ਖੋ ਗਿਆ।
ਦੋਸਤੀ ਕਾ ਸਭੀ ਖਾ ਚੁਕੇ ਜਬ ਵਿਆਜ ਤਬ ਪਤਾ ਯੇ ਚਲਾ ਮੂਲਧਨ ਖੋ ਗਿਆ।
ਹਮ ਨੇ ਪੜ• ਕਰ ਜਿਸੇ ਪਿਆਰ ਸੀਖਾ ਕਭੀ ਏਕ ਗਲਤੀ ਸੇ ਵੋਹ ਵਿਆਕਰਨ ਖੋ ਗਿਆ।
** ਨਾ ਬਿਜਲੀ ਹੈ , ਨਾ ਬਾਬੂ ਹੈ, ਨਾ ਅਫਸਰ ਹੈ ਨਾ ਚਪਰਾਸੀ
ਜੋ ਬੈਠੇ ਹੈਂ ਦਫਤਰ ਮੇ ਸਭ ਐਤਵਾਰ ਬੈਠੇ ਹੈਂ।
*ਯੇ ਵਹਿਮ ਥਾ ਮੁਝੇ ਕਿ ਵੋਹ ਭੂਲ ਚੁਕਾ ਹੋਗਾ
ਮਗਰ ਮਿਲਾ ਤੋ ਵੋਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਤਰਹ ਵਿਆਕਲ ਥਾ।
**ਵੋਹ ਜਬਰ ਭੀ ਦੇਖਾ ਹੈ ਤਾਰੀਖ ਕੀ ਨਜ਼ਰੋਂ ਨੇ ,ਲਮਹੋਂ ਨੇ ਖ਼ਤਾ ਕੀ ਥੀ ਸਦੀਉਂ ਨੇ ਸਜਾ ਪਾਈ।
*ਇਨਹੀ ਪਥਰੋਂ ਪੇ ਚਲ ਕਰ ਆ ਸਕੋ ਤੋ ਆ ਜਾਓ ਮੇਰੇ ਘਰ ਕੇ ਰਾਸਤੇ ਮੇ ਕੋਈ ਕਹਿਕਸ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
*ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਕੀ ਹਕੀਕਤ ਮੇਰੇ ਆਂਸੂਉਂ ਸੇ ਪੂਛੋ ਮੇਰਾ ਮਜਲਿਸੀ ਤਬੱਸਮ ਮੇਰਾ ਤਰਜਮਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੋ ਕਭੀ ਰਾਤੋਂ ਕੋ ਸਿਤਾਰੇ ਤੋੜਤੇ ਥੇ ਉਨਹੀ ਕੇ ਹਾਥੋਂ ਆਜ ਟੂਟਾ ਹੂਆ ਆਸਮਾ ਹੈ।
*ਬੇਬਸੀ ਅਪਨੀ ਕਭੀ ਯੂੰ ਭੀ ਸਜਾ ਦੇਤੇ ਹੈਂ ਹਮ। ਔਰ ਭੀ ਘਰ ਕੋ ਕਰੀਨੇ ਸੇ ਸਜਾ ਦੇਤੇ ਹੈ ਹਮ।
ਜਬ ਦੀਵਾਰੋਂ ਕਾ ਬਦਨ ਹਰ ਲਮਸ ਪਰ ਭੁਰਨੇ ਲਗੇ,ਦਰ ਦੀਵਾਰੋਂ ਪਰ ਨਏ ਪਰਦੇ ਲਗਾ ਦੇਤੇ ਹੈਂ ਹਮ।
*ਅਬ ਬਸਾਇਆ ਜਾਏਗਾ ਯੇ ਦੇਵਤਾਉਂ ਕਾ ਨਗਰ ਔਰ ਮਾਰੇ ਜਾਏਂਗੇ ਜਾ ਭੀ ਜਹਾਂ ਇਨਸਾਨ ਹੈਂ,
ਹੈ ਕਹੀਂ ਸੰਗੀਨ ਕਾ ਪਹਿਰਾ ਕਹੀਂ ਚਾਕੂ ਕਾ ਡਰ ਹਮ ਘਰੋਂ ਮੇ ਕੈਦ ਜਾਂ ਲੂਟੇ ਹੂਏ ਸਾਮਾਨ ਹੈਂ।*
*ਹਮਕੇ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਕਹੀਂ ਨਾ ਮਿਲੀ ਪੂਛ ਆਏ ਹਮ ਸਭੀ ਦੁਕਾਨੋ ਮੇ
੍ਰਬੰਦ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਕਰ ਦੀਆ ਜੀਨਾ ਜੈਸੇ ਹੜਤਾਲ ਹੋ ਕਾਰਖਾਨੋ ਮੇ।
**ਬਾੜ• ਫਿਰ ਆਏਗੀ ਬਸਤੀ ਡੂਬ ਜਾਏਗੀ ਤੇਰੀ ਮੂਕ ਕਬ ਤਲਕ ਦੇਖੇਗਾ ਖਤਰੇ ਕਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।
*ਰੰਕ ਹੋਗਾ ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਹੋਗਾ। ਏਕ ਦਿਨ ਵਕਤ ਕਾ ਯੇ ਆਮ ਤਕਾਜ਼ਾ ਹੋਗਾ।
*ਕਿਉਂ ਮਹਾਜਨ ਕੀ ਆਂਖ ਹੈ ਹਮ ਪਰ ਹਮ ਕੋਈ ਸੂਦ ਕੀ ਰਕਮ ਤੋ ਨਹੀਂ।
*ਵੋਹ ਮੁਝੇ ਦੇਖ ਕੇ ਕਹਿਦੇਂ ਕਿ ਕਹੀਂ ਦੇਖਾ ਹੈ ਹੋ ਮਗਰ ਯੇ ਭੀ ਤਮਾਸ਼ਾ ਤੋ ਸ਼ਰੇਆਮ ਨਾ ਹੋ।
*ਅਪਨਾ ਅਪਨਾ ਮਾਲ ਸਜਾਏ ਸਭ ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੇ ਆ ਬੈਠੇ ਕੋਈ ਇਸੇ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਆਖੇ
ਕੋਈ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਹੇ।
ਕਿਸ ਕਿਸ ਕੇ ਆਗੇ ਹਮ ਦੁਖੜਾ ਰੋਏ, ਛੋੜੋ ਯਾਰ ਏਕ ਬਾਤ ਕੋ ਆਖਿਰ ਕੋਈ ਬੋਲੋ ਕਿਤਨੀ ਬਾਰ ਕਹੇ।
• ਵਕਤ ਕਾਟੇ ਸੇ ਨਾ ਕਟਤਾ ਥਾ ਮਗਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਰਹੇ
ਸੀਖਲੀ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਗ਼ਜ਼ਲ ਖ਼ੁਦ ਕੇ ਸੁਨਾਨੀ ਹਮ ਨੇ।
**ਤਸੀਂ ਸਮਝਦਾਰ ਉਦੋਂ ਕਹਾਉਂਦੇ ਹੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ।





Converted

ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਚਦੀਆਂ ,ਗਾਹੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਉਹ ਰਾਹਵਾਂ ਮੈਂ।

ਗ਼ਜ਼ਲ
ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਚਦੀਆਂ ,ਗਾਹੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਉਹ ਰਾਹਵਾਂ ਮੈਂ।
ਗ਼ਜ਼ਲ
ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਚਦੀਆਂ ,ਗਾਹੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਉਹ ਰਾਹਵਾਂ ਮੈਂ।
ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਗਲੱਛ ਚੁਕਿਆ ਹਾਂ ਉਹ ਵਸਤਾਂ ਹੁਣ ਕਿੰਜ ਖਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਧਰਮ ਹੈ ਇਕ ਨਿਕਾ ਜਿਹਾ ਝੱਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦਾ ਸਾਂ
ਜਦ ਅਜ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੇਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਦਸੋ Àਸਨੂੰ ਕਿੰਜ ਪਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਵੇਦ ,ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਾਲਾ ਕੂੜਾ ਵਰਿ•ਆਂ ਵਿਚ ਮਨ 'ਚੋਂ ਕਢਿਆ ਮਸਾਂ ਹੈ
ਹੁਣ ਫਿਰ ਉਹੀਓ ਇੱਜੜ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿੱਦਾਂ ਅਪਨਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਵਿਹਲੜ ਅਤੇ ਨਿਖੱਟੂ ਐਸ਼ ਉਡਾਉਂਦੇ ਜੇ ਤਕਣੇ ਨੇ ਤਾਂ ਆਜਾ
ਆਜਾ ਫਿਰ ਸਾਧਾਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪੁਆਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਫਿਰਕੂ ਦੰਗੇ ਅੰਨ•ੀ ਬੋਲੀ ਭੀੜ ਹੈ ਕਰਦੀ
ਇਸ ਬੇਚਿਹਰਾ ਭੀੜ ਤੋਂ ਯਾਰੋ ਅਕਸਰ ਹੀ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਵੇਦ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹਜਾਰਾਂ ਸਾਲ ਗੁਲਾਮ ਅਸਾਂ ਨੂੰ
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਿਆਂ ਵੀ ਕਿਉਂ ਹੁਣ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਮਾ ਗਾਵਾਂ ਮੈਂ।
ੂਧਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਜਿਉਂਦੇ ਸਾੜੇ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਜੇਲ•ੀਂ ਸੁਟੇ
ਅਜ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੀਸ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਸਤਿਕ 'ਤੇ ਹੰਢਾਵਾਂ ਮੈਂ।
ਪਿਆਰ ,ਮੁਹੱਬਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਨੇ
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤਾਈਂ ਸਮਝਾਵਾਂ ਮੈਂ।
“ਢਿਲੋਂ'ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਮਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਢਲਦਾ ਹੈ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਹੀ
ਆਪਣੇ ਕੱਦ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਤਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਮੈਂ।












*ਗ਼ਜ਼ਲ
ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਚਦੀਆਂ ,ਗਾਹੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਉਹ ਰਾਹਵਾਂ ਮੈਂ।
ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਗਲੱਛ ਚੁਕਿਆ ਹਾਂ ਉਹ ਵਸਤਾਂ ਹੁਣ ਕਿੰਜ ਖਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਧਰਮ ਹੈ ਇਕ ਨਿਕਾ ਜਿਹਾ ਝੱਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦਾ ਸਾਂ
ਜਦ ਅਜ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੇਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਦਸੋ Àਸਨੂੰ ਕਿੰਜ ਪਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਵੇਦ ,ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਾਲਾ ਕੂੜਾ ਵਰਿ•ਆਂ ਵਿਚ ਮਨ 'ਚੋਂ ਕਢਿਆ ਮਸਾਂ ਹੈ
ਹੁਣ ਫਿਰ ਉਹੀਓ ਇੱਜੜ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿੱਦਾਂ ਅਪਨਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਵਿਹਲੜ ਅਤੇ ਨਿਖੱਟੂ ਐਸ਼ ਉਡਾਉਂਦੇ ਜੇ ਤਕਣੇ ਨੇ ਤਾਂ ਆਜਾ
ਆਜਾ ਫਿਰ ਸਾਧਾਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪੁਆਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਫਿਰਕੂ ਦੰਗੇ ਅੰਨ•ੀ ਬੋਲੀ ਭੀੜ ਹੈ ਕਰਦੀ
ਇਸ ਬੇਚਿਹਰਾ ਭੀੜ ਤੋਂ ਯਾਰੋ ਅਕਸਰ ਹੀ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਵੇਦ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹਜਾਰਾਂ ਸਾਲ ਗੁਲਾਮ ਅਸਾਂ ਨੂੰ
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਿਆਂ ਵੀ ਕਿਉਂ ਹੁਣ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਮਾ ਗਾਵਾਂ ਮੈਂ।
ੂਧਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਜਿਉਂਦੇ ਸਾੜੇ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਜੇਲ•ੀਂ ਸੁਟੇ
ਅਜ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੀਸ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਸਤਿਕ 'ਤੇ ਹੰਢਾਵਾਂ ਮੈਂ।
ਪਿਆਰ ,ਮੁਹੱਬਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਨੇ
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤਾਈਂ ਸਮਝਾਵਾਂ ਮੈਂ।
“ਢਿਲੋਂ'ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਮਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਢਲਦਾ ਹੈ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਹੀ
ਆਪਣੇ ਕੱਦ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਤਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਮੈਂ।












Converted from Satluj

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਗ਼ਜ਼ਲ
ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਚਦੀਆਂ ,ਗਾਹੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਉਹ ਰਾਹਵਾਂ ਮੈਂ।
ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਗਲੱਛ ਚੁਕਿਆ ਹਾਂ ਉਹ ਵਸਤਾਂ ਹੁਣ ਕਿੰਜ ਖਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਧਰਮ ਹੈ ਇਕ ਨਿਕਾ ਜਿਹਾ ਝੱਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦਾ ਸਾਂ
ਜਦ ਅਜ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੇਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਦਸੋ Àਸਨੂੰ ਕਿੰਜ ਪਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਵੇਦ ,ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਾਲਾ ਕੂੜਾ ਵਰਿ•ਆਂ ਵਿਚ ਮਨ 'ਚੋਂ ਕਢਿਆ ਮਸਾਂ ਹੈ
ਹੁਣ ਫਿਰ ਉਹੀਓ ਇੱਜੜ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿੱਦਾਂ ਅਪਨਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਵਿਹਲੜ ਅਤੇ ਨਿਖੱਟੂ ਐਸ਼ ਉਡਾਉਂਦੇ ਜੇ ਤਕਣੇ ਨੇ ਤਾਂ ਆਜਾ
ਆਜਾ ਫਿਰ ਸਾਧਾਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪੁਆਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਫਿਰਕੂ ਦੰਗੇ ਅੰਨ•ੀ ਬੋਲੀ ਭੀੜ ਹੈ ਕਰਦੀ
ਇਸ ਬੇਚਿਹਰਾ ਭੀੜ ਤੋਂ ਯਾਰੋ ਅਕਸਰ ਹੀ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਵਾਂ ਮੈਂ।
*ਵੇਦ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹਜਾਰਾਂ ਸਾਲ ਗੁਲਾਮ ਅਸਾਂ ਨੂੰ
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਿਆਂ ਵੀ ਕਿਉਂ ਹੁਣ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਮਾ ਗਾਵਾਂ ਮੈਂ।
ੂਧਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਜਿਉਂਦੇ ਸਾੜੇ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਜੇਲ•ੀਂ ਸੁਟੇ
ਅਜ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੀਸ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਸਤਿਕ 'ਤੇ ਹੰਢਾਵਾਂ ਮੈਂ।
ਪਿਆਰ ,ਮੁਹੱਬਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਨੇ
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤਾਈਂ ਸਮਝਾਵਾਂ ਮੈਂ।
“ਢਿਲੋਂ'ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਮਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਢਲਦਾ ਹੈ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਹੀ
ਆਪਣੇ ਕੱਦ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਤਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਮੈਂ।









Converted from

Wednesday, April 13, 2011

Wednesday, April 13, 2011
ਬੁੱਢੀ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ—।
--***ਨਜ਼ਮ



ਅਮਰਜੀਤ ਢਿਲੋਂ(12ਅਪ੍ਰੈਲ 2011)







ਮਾਰਚ ਉਨੀ ਸੌ ਇਕਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਨੀ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂ



ਨਾਹਰੇਬਾਜ ਹੋਣ ਸੈਂਕੜੇ, ਲੱਖਾਂ ਜਾਂ ਹਜਾਰਾਂ --



ਬੁੱਢੀ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ—।



ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਜੰਗਾਲਣ ਅਤੇ ਖੁੰਢੀ ਕਰਨ ਜਾਣਦੀ ਹੈ



ਇਸ ਲਈ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਵਿਹਲੀ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।



Ðਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ ਉਹ ਕਰਦੀ ਹੈ ਰਾਜ, ਜਨਤਾ-ਜਨਾਰਧਨ ਘੱਟਾ ਛਾਣਦੀ ਹੈ।



ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਨਾਮ ਜਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭਾਣਾ ਮਨਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬਾਬੇ



ਡੇਰੇ ,ਮੰਦਰ ,ਮਸੀਤਾਂ ,ਗਿਰਜੇ ਤੇ ਕਾਅਬੇ।



ਜੰਤਾ ਰੁਝੀ ਵਿਚ ਔਲੀਏ ਤੇ ਅਉਤਾਰਾਂ--ਬੁੱਢੀ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।



੍ਰਬੁੱਧ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਵੀ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ,ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਵੀ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।



ਮਾਰਕਸ , ਚੀ ਗਵੇਰਾ ਤੇ ਲੈਨਿਨ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਹੈ ਕਿੱਦਾਂ ਦਬਾਉਣਾ ਵੀ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ



ਡਾਰਵਿਨ ,ਗਲੈਲੀਓ ਦੀਆਂ ਹੋਣ ਲਲਕਾਰਾਂ-ਬੁੱਢੀ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।



ਅਸੀਂ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਹਾਂ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ,ਆਪਣੀ ਕਿਰਤ ਵਿਹਲੜਾਂ ਨੂੰ ਚੜ•ਾਉਂਦੇ।



ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਆਖੇ ਹਾਂ ਵੋਟਾਂ ਵੀ ਪਾਉਂਦੇ,-ਮੱਤ(ਵੋਟ) ਆਪਣੀ ਦਾ ਹਾਂ ਮੁੱਲ ਚਾਹੁੰਦੇ।



ਸ਼ਰੇਆਮ ਮੱਤ ਵੇਚੀਏ ਵਿਚ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ,ਇਸੇ ਲਈ ਬੁਢੀ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।



ਨਾਵਾਂ 'ਚ ਕੀ ਹੈ ਲਹੂ ਦਾ ਇਕੋ ਸਵਾਦ ਰਹਿਣਾ,ਤਖਤ ਫਾਂਸੀ ਉਹੀ ,ਬਦਲਦਾ ਜਲਾਦ ਰਹਿਣਾ।



ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੋਚ ਹੈ ਇਹ ਖੁੰਢੀ ਅਸਾਡੀ ਇਹ ਚਮਨ ਹੈ ਏਦਾਂ ਹੀ ਬਰਬਾਦ ਰਹਿਣਾ .।



ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਨਾਹਰੇ ਢਿਲੋਂ ਫੋਕੀਆਂ ਨੇ ਟਾਹਰਾਂ, ਬੁੱਢੀ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਨੂੰ